Latest news for viagra in canada pfizer

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 270 user reviews.

Schrijven is hard werken. Voordat je je personages allemaal op een rijtje, of in een cirkeltje of een rechthoek of een dodecaëder bij elkaar hebt, met de neuzen dezelfde kant op of een totaal andere kant of twee neuzen tegen elkaar, hun eigenaars verstrengeld in een al dan niet gewenste viagra in canada pfizer zinderende zoen – het is lastig. Dan heb ik het nog maar over de personages: setting, tijdsbeeld, sfeer, dialogen, thematiek, plot en subplot – het moet allemaal in elkaar passen als de stukjes van een 3D-puzzel. Dan komt het herschrijven. Als je eindelijk de eerste versie naar tevredenheid hebt uitgebraakt, komt er een herschrijving overheen. Eerst oppervlakkig, want je wilt de boel niet meteen door elkaar klutsen. Eerst wachten tot de verf droog is en de boel is uitgekristalliseerd. [viagra in canada pfizer] Na een tijdje sudderen in een lade mag de boel weer naar boven komen en gaat er een tweede herschrijving overheen. Deze is zonder genade: schrijven is schrappen en je favoriete scènes moeten eraan geloven. Dat personage moet eruit. Het einde wordt aangepast. Die zwaar filosofische discussie haalt het tempo eruit. Basta, weg ermee. Alles moet gladgestreken voordat de eerste vernislaag eroverheen komt. Wat volgt is de redactieronde. Oh, wat is dat erg. Mensen die met een ijskoude blik over jouw zweet en tranen gaan en met hun rode pen uitwissen wat jij met veel moeite hebt geschapen. Viagra in canada pfizer je krijgt het bloedend terug, jouw dierbare manuscript, en je slikt en bedankt en zegt dat je eraan gaat werken. Je huilt bij een volledig geschrapte passage. Zoveel nutteloze uren, gesneuveld onder de meedogenloze kritiek. Ze hebben het beste met je voor. Het is om je beter te maken. Na de eerste vier fases van rouw volgt de acceptatie en ga je aan de slag. Vervolgens is het klaar om gedrukt te worden. Weken van spanning voordat je eindelijk jouw kindje in je armen mag houden. Je geeft een feestje om het te vieren – natuurlijk. Alle mensen die van je houden komen opdagen, en ook enkele collega’s uit het vak die je jaren hebt gesmeekt om tips en feedback. Ineens begrijp je waarom ze er zo moe uit zien. Het zijn schrijvers. Zij hebben diezelfde uitputtingsslag al talloze keren meegemaakt. Je vraagt je Grote Voorbeeld of het ooit beter wordt. Hij/zij schudt het hoofd: nee. Het wordt nooit minder erg. En dan komt de recensent. Die boekenverslindende woesteling die helemaal niet het beste met je voor heeft. De recensent kent je niet, voor haar ben je er één als zovelen. Ze is wreed. Ze ontleedt je zorgvuldige grootgebrachte pagina’s als een slager, biedt je de ingewanden op een presenteerblaadje. De plot was matig, de personages van bordkarton. Prima poging tot het creëren van een origineel subgenre viagra in canada pfizer, maar niet meer dan een poging. Je zelfgemaakte taal noemt ze een cliché, je zorgvuldig aangeleerde stijl maakt ze uit voor archaïsch. De waarde wordt uitgedrukt in sterren of in cijfers. Een mager zesje en dan mag je van geluk spreken. Je boek kijkt snikkend op je neer vanuit de boekenkast. Jij blikt terug en slaakt een zucht. De laptop gaat open en een nieuwe regel verschijnt op de pagina. Er was eens - of iets in die trant. Schrijvers zijn sadisten en zijzelf hun favoriete slachtoffer. OLYMPUS DIGITAL CAMERARianne Werring studeerde Literatuur- en Theaterwetenschap, was actief als theaterrecensent en recenseert tegenwoordig voor Fantasyboeken. org. Komend jaar komt haar eerste boek uit: De Toverfluit. Met enige regelmaat schrijft ze over de rol van cultuur en literatuur in haar blogs op .


?? 2008-2016 Legit Express Chemist.