Interview | Marieke Frankema “Ik realiseerde het mij niet echt”

De Castlefest Book Award ligt nog vers in het geheugen van Marieke Frankema. Samen met Boukje Balder wist zij de hoofdprijs van de eerste editie binnen te slepen: de publicatie van haar eigen boek en de geldprijs van 300 euro. Het is slechts het begin van Marieke Frankema’s schrijverscarrière. “Ik loop niet graag in de schoenen van andere schrijvers. Mijn verhaal kwam uit mijzelf.”

“Toen ik hoorde dat wij allebei de CBA gewonnen hadden, realiseerde ik het mij niet echt,” vertelt Marieke Frankema met een glimlach. “Ik werkte er al weken naartoe en dan is het moment ineens daar. Ik wist dat ik of heel erg blij zou zijn als ik won, of verschrikkelijk zou balen en moeten doen alsof ik niet baalde als ik tweede was. Dat er nog een derde optie was, dat we allebei konden winnen, daar had ik niet eens aan gedacht. Het duurde ruim een kwartier voordat het binnenkwam dat ik gewonnen had. Het was even wennen, maar ik snap het wel. Eerst voelde het een beetje suf, maar het is ook begrijpelijk, want de boeken zijn zo uiteenlopend. Dan gaat het echt afhangen van smaak en dat mag eigenlijk niet bepalend zijn in een wedstrijd. We zijn allebei al uitgegeven, dus we hadden al de eerste prijs. De rest was eigenlijk een bonus.”
Voor die uitreiking op Castlefest ging er nog een heel spannend traject aan vooraf. Aan het begin van het jaar moesten Marieke en de andere deelnemers een flinke hoeveelheid stemmen voor hun werk verzamelen. De vijf deelnemers die na die eerste ronden overbleven, kregen een schrijfcoach.
“Ik had eigenlijk verwacht dat de Castlefest Book Award veel strenger en harder zou zijn. Ik lag erg goed op schema, maar iets duidelijkere deadlines waren prettiger geweest. Je werd niet echt gepushed en het was heel vrij. Ik kreeg Natasja van der Stelt als coach. Daarvoor had ik nog tegen Alex de Jong gezegd, dat het mij niet uitmaakt wie ik krijg, als er iemand is die met mij wil werken, is het prima. Toen kreeg ik Natasja. De samenwerking tussen ons ging echt heel goed. Ze ging heel respectvol met mijn verhaal om. Nadat ze het uit had, bedankte ze me voor mijn verhaal.”

Het ontstaan
Dochter van de Zilvr’n maan was in eerste instantie niet ontstaan als een verhaal, maar een musical. Marieke werkte als docent bij het Nationaal Jeugd Musical Theater.
“Ik heb een vriendin die ook Marieke heet en docent was van het NJMT. Ze liet mij een mooie versie van het liedje Hijo de la luna horen. Meteen dachten we dat we daarmee iets moesten doen. Juist op dat moment hoorden we, dat de eindpresentaties werden verlengd tot een uur. We gingen meteen aan de slag. Hijo betekent ‘zoon’, maar we wisten meteen dat het een dochter zou zijn. ‘Kindje’ was niet leuk en we hadden niet zoveel jongens in de groep. Op een nacht lag ik wakker en wist ik meteen hoe de karakters heetten en hoe het verhaal zou gaan. In die nacht heb ik alles opgeschreven, terwijl mijn vriend als een blok sliep. Ik besloot dat er twee verhaallijnen zouden zijn, met zes hoofdrollen, van jong tot oud. Het hele stuk stond in een week en we hadden er hele leuke reacties op. Eind november bleek dat de CBA door zou gaan en ik wilde graag meedoen, maar ik had nog niks. Toen zei de andere Marieke: ‘Dan doe je toch gewoon met Dochter van de zilvr’n maan mee?’ In december ben ik ervoor gaan zitten en eigenlijk heb ik alles gebruikt van het script, op een scene na, omdat het een te grote perspectiefwissel zou zijn.”

Dochter van de Zilvr’n maan
Mariekes debuut vertelt over Mara, die in tegenstelling tot haar dorpsgenoten, een spierwitte huid heeft. Daarnaast wordt ze gemeden omdat ze wees is. Haar moeder Kyra is onder vreemde omstandigheden vermoord en haar vader is verdwenen. Ze moet haar eigen weg zien te vinden. Daarnaast is er ook de verhaallijn van Kyra, die dolgraag een kind wil.

“De wereld in Dochter van de Zilvr’n maan is een soort Keltisch prehistorische samenleving, die grotendeels zelfvoorzienend is. De huizen hebben rieten daken en lemen muren. Metaal is erg schaars. Het is een ideale Keltische samenleving vol saamhorigheid. In mijn wereld heeft iedereen ook een wisselende huidskleur. Ik vind het vervelend dat in Fantasy bijna iedereen blank is of precies dezelfde kleur heef. In mijn wereld zijn er gemengde, donkere en iets blankere kinderen. Mara is hierop een uitzondering, omdat ze echt spierwit is, bijna een albino. De maan is hier een soort van godheid. Er is ook wilde magie, duister maar onbegrepen.” Marieke Frankema lacht. “Sommige gelovige delen van mijn familie zouden niet heel blij zijn met mijn verhaal. ”
Dochter van de Zilvr’n maan is een vermenging van Mariekes liefde voor het theater en schrijven. Zelf staat ze ook regelmatig op de planken.
“Als er een reprise van Dochter van de Zilvr’n maan zou komen en ik een rol zou mogen spelen, dan zou het Mara zijn. Het gevoel van haar eenzaamheid en verlegenheid herken ik. Haar ontwikkeling is erg mooi. Ze verandert van een meisje dat niks mag tot iemand die de plaaggeesten van zich afbijt. Alle personages zijn mijn kindjes. Tobias is ook erg leuk, hij is echt tragisch. Hij wordt blind door zijn eigen gevoel. Als ik een man zou mogen spelen, dan zou ik Tobias zijn.

Toekomst
In de tussentijd zijn er al meerdere korte verhalen van Marieke verschenen in Pure Fantasy. Ze won een aantal themawedstrijden en een kort verhaal bereikte de bundel van de Brugse Boekhandel Fantasy award. Ze is druk bezig met schrijven, al komt er geen vervolg op Dochter van de Zilv’ren maan.
“Drie jaar geleden besloot ik dat ik serieus zou gaan schrijven. Dat die droom nu al uitkomt, is bijna belachelijk snel. Als ik heel groot mag denken, is mijn grootste droom dat ik kan leven van schrijven. Heerlijk schrijven, zonder dat er iets moet. Dat ik alle passie, fantasie en verhalen de wereld in kan brengen zonder dat ik me zorgen hoef te maken of ik de benzine van de auto en de huur nog kan betalen. De vrijheid hebben om te doen en laten wat ik wil. Als mijn werk in het Engels vertaald zou worden, zou dat ook fantastisch zijn, of dat iemand er een film van maakt. Ik zou erkenning willen voor het schrijven.”
Binnenkort komt de tweede Castlefest Book Award er hoogstwaarschijnlijk weer aan. Tips voor de aankomende deelnemers heeft ze nog wel. “Wees niet te kritisch op jezelf. Mensen zetten zichzelf zo op slot omdat ze meteen briljant willen zijn. Zit jezelf niet zo in de weg. Als de basis maar goed ligt, komt het goed. Dan kun je alles doen wat je wilt en nodig acht. De basis moet staan, maar je moet jezelf niet in de weg staan. Rembrand begon ook met schetsen.”
(Cathinca van Sprundel)

Leave a Comment