Interview | Lauren Kate – Geobsedeerd door de liefde

Een onmogelijke liefde met een duister randje. Lauren Kate is er gek op. “Ik ben geobsedeerd door liefdesverhalen”, vertelt ze. “Ik ben gewoon echt een hopeloze romanticus.”

“Dus het was logisch dat ik zelf ook romantische verhalen ging schrijven”, meent Lauren Kate. “Ik wilde iets schrijven wat ik zelf ook wilde lezen, over een hele passionele liefde. Maar ik wilde ook een verhaal schrijven waarin het niet alleen draaide om die liefde, er moest meer zijn. Het idee voor Fallen kwam dan ook toen ik een les volgende over de bijbel op mijn schrijfopleiding.”

Een onmogelijke liefde is alleen niets nieuws.“Het is grappig dat Fallen hier in Nederland zo met Twilight vergeleken wordt. Dat het wordt gezien als een boek dat daarop geïnspireerd is. Dat is helemaal niet het geval. In Amerika wordt daar heel anders naar gekeken. Daar is ‘onmogelijke liefde’ gewoon een apart genre binnen de Young Adult boeken. Er zijn daar heel veel boeken met hetzelfde thema en elk boek wordt als een apart werk gezien. Het wordt dus niet vergeleken als een aftreksel van. Deze boeken bevatten een paar dezelfde elementen, mijn boeken maken daar ook gebruik van. Een Assepoestersprookje is leuk, maar een onmogelijke liefde heeft gewoon veel meer aantrekkingskracht. Maar ondanks dezelfde elementen, zijn toch alle verhalen anders, omdat de uitvoering altijd anders is. En zo moet je er denk ik ook naar kijken, anders wordt je er heel cynisch over. Bij dat soort boeken draait het voornamelijk om het gevoel dat de boeken geven, het gevoel dat je zelf verliefd bent, daardoor is er altijd vraag naar meer van dat soort boeken.”
Dus begon ze aan haar eigen onmogelijke liefde te schrijven. “In eerste instantie werkte ik bij een uitgever en toen wist ik al dat ik zelf wilde schrijven. Toen ik daar een promotie aangeboden kreeg, kon ik twee dingen doen: de baan aannemen of afwijzen en doen wat ik echt wilde doen. Ik koos voor het laatste. Ik nam ontslag, verhuisde en schreef me in bij een schrijfcursus die twee jaar duurde. Daardoor had ik heel veel tijd om te schrijven, ik verhuisde naar Los Angeles, deed allemaal kleine baantjes en schreef ondertussen aan Fallen.”
“Wat mij heel erg opviel tijdens die schrijfcursus was dat veel mensen zo’n verschrikkelijke rotjeugd hadden gehad. Er was een jongen die had zo ontzettend veel meegemaakt en gebruikte dat in zijn verhalen. Ik had dat helemaal niet. Ik heb gewoon een hele goede liefdevolle band met mijn ouders. Daar mopperde ik wel eens over tegen ze: ‘waarom hebben jullie het me niet wat moeilijker gemaakt?’ Maar eigenlijk is het een groot compliment aan mijn ouders. En nu nog steeds, mijn familie staat altijd voor me klaar en dat is heel prettig.”

Kwelling
Het einde van Kwelling leverde veel vragen en reacties van de lezers op, maar Kate is zelf wel tevreden met het einde. “Ik was eigenlijk heel verbaasd, maar ook wel een beetje trots op Luce toen ze deed wat ze deed aan het einde. Het was in een zekere zin onverwacht, maar ook heel moedig. In mijn ogen heeft Luce die onoverwinnelijkheid die tieners hebben, het maakt haar niet uit of ze daarmee haar leven riskeert. Ze wil antwoorden en die zal ze krijgen.”
“Het was gelijk ook een mooie opening voor het derde deel, Passie. Ik wist dat Passie over de geschiedenis van Luce en Daniel zou gaan, maar ik wist nog niet hoe ik die zesduizend jaar vorm moest gaan geven in het boek. Ik was bang dat het de lezer helemaal uit het verhaal zou trekken. Pas toen ik aan het einde van Kwelling kwam, dacht ik: ‘hé dit is het.’”
“Dat valt me sowieso op bij het schrijven van deze serie. Toen ik Fallen schreef had ik zelf nog helemaal geen idee waar de serie naar toe zou gaan. Ik had een zin uit Genesis over engelen die verliefd worden op sterfelijke vrouwen en ik dacht: ‘wat is er zo speciaal aan die vrouwen dat die engelen voor hen onsterfelijkheid willen opgeven?’ En dat was eigenlijk het  begin van Fallen. Maar deze manier van schrijven is ook heel eng. Ik kon in Fallen en Kwelling een hoop vragen oproepen en deze onbeantwoord laten. Simpelweg, omdat ik zelf het antwoord ook nog niet wist. Maar nu komt Passie in juni in Amerika en Engeland uit en moet ik beginnen aan het laatste deel. Nu, nog meer dan in Passie, moet ik dus zorgen dat ik alle vragen die ik opgeroepen heb beantwoord en zorgen dat ik niets vergeet. Tijdens het schrijven van Passie, maar ook al toen ik het einde van Kwelling schreef kwam ik er achter dat ik de antwoorden eigenlijk al lang wist, dat ik ze ook altijd al geweten heb. Eigenlijk bleken die antwoorden gewoon heel logisch te zijn.”
“Het laatste boek is dan uiteindelijk ook veel makkelijker om te schrijven dan het eerste boek. Alles is er al, het plot, de karakters zijn goed uitgewerkt, ik kan gewoon verder gaan waar ik ben gebleven. Ik heb echt een band met mijn personages.”
“Om heel eerlijk te zijn zou ik niet weten hoe het anders moet. Als ik begin te schrijven, weet ik zelf nog niet waar het naar toe gaat, dat is voor mij de magie van het schrijven. Zou ik alles van te voren helemaal uitdenken, dan zou het niet goed voelen, dan zou het geen creatief proces meer zijn.”

(Stéphanie de Geus)

 

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

four × four =