Gastblog NaNoWriMo | Kelly van der Laan – Hoe je moed houdt

Voor degenen die het nog niet weten, NaNoWriMo – de National Novel Writing Month, is een uitdaging die ieder jaar in november aangegaan wordt door duizenden mensen over de hele wereld. NaNoWriMo stelt dat je gemakkelijk in een maand een boek kan schrijven, als je er maar voor gáát. Dus hebben ze de maand van november uitgeroepen tot schrijfmaand: tijdens deze maand ga je je leven, je werk, je studie, je kinderen, je sociale leven combineren met die droom die zo veel mensen al jarenlang koesteren: om de eerste versie van dat boek dat je al jarenlang in je hart draagt, nu eindelijk eens op papier te zetten. Redigeren kan later wel, nu moet je hem gewoon eens opschrijven.

Wat NaNoWriMo eigenlijk zegt is: 50.000 woorden voor een boek, 30 dagen in een maand: regel het maar. Succes! Als je het haalt, krijg je een gaaf certificaat en kan je zeggen dat je een boek geschreven hebt. Hoera!

En daar ga je dan, als schrijver…

Ik doe dit jaar voor de dertiende keer mee en heb de afgelopen twaalf jaar gewonnen. Mijn boek Stof en Schitteringen is voortgekomen uit NaNo 2006. Ik ben een veteraan. Ik kan dit op mijn sloffen.
En vanochtend liep ik voor het eerst in twaalf jaar achter op het gemiddelde woordenaantal dat je nodig hebt om op 30 november met 50.000 woorden NaNoWriMo te winnen. Het was een nieuwe ervaring. Na jarenlang ieder jaar NaNoWriMo zonder veel moeite binnen te slepen (de beste triomf was in 2007, toen ik in vijf dagen die ’50K’ binnensleepte), moest ik nu met lede ogen toezien hoe mijn gemiddelde woordenaantal onder die 1667 woorden per dag zat.

Het eerste wat ik voelde was mijn gekrenkte trots. Het tweede was die paniek, waar iedereen het altijd over heeft. Dit was de eerste keer dat ik hem ook voelde: de ‘oh mijn God, wat als ik het niet ga halen? Ik heb nog zo weinig tijd en zoveel woorden om te schrijven, aah!’ – die eigenlijk iedere deelnemer aan NaNoWriMo wel eens moet voelen.

Mocht dat gevoel toeslaan, dan is het zaak dat je er niet aan ten prooi valt. Gewoon gaan zitten en schrijven, dat is de enige productieve actie die je kan ondernemen. Alles wat je moet doen, is gewoon schrijven. Letters op papier zetten. Spaties tussen je woorden. Zinnen bouwen. Ze hoeven niet goed te zijn, ze hoeven niet geweldig te zijn. Alles wat ze moeten zijn, is geschreven.

Het hoeft maar een uurtje per dag te zijn. Twee uurtjes, of zelfs drie, als je wat meer tijd hebt. Even zitten en knallen. Ieder woord dat je schrijft helpt je dichter bij je doel. En ook al voelt het alsof je door dikke drek aan het waden bent of gaat het pijnlijk en moeizaam alsof je je eigen kiezen aan het trekken bent, gewoon blijven doorgaan. Dat is de truc.

Ik weet het, want ik heb het al twaalf keer eerder gepresteerd. Nu heb ik dit keer wel pech gehad, hoor – tijdens het eerste weekend, wanneer ik normaal een flinke voorsprong opbouw, had ik mensen over de vloer. Een paar dagen later gingen we een week naar Engeland met vrienden (ik ben net terug) en morgen mag ik twee dagen naar Praag voor mijn werk. Ik heb besloten om op mijn hotelkamer en tijdens mijn vlucht maar zo veel mogelijk te gaan schrijven.

Het wordt nu een gevecht om weg te komen van die rode balk en die ‘At this rate you will finish on…’ datum voor te blijven. Maar ondanks alle afleidingen houd ik moed.

Het is écht niet zo moeilijk. Alles wat je moet doen is gewoon schrijven. Jezelf ertoe zetten en niet opgeven. Ga ik ook doen. Jij ook? We gaan ervoor!

Auteursfoto Kelly van der LaanKelly van der Laan debuteerde dit jaar met haar NaNo-overwinning Stof en Schitteringen bij uitgeverij Zilverbron. Het vervolg Bloed en Scherven komt in 2015 uit. Twee van haar korte verhalen, Geboorterecht en Leercurve werden gepubliceerd in Pure Fantasy en met Roze Water won ze de Fantastels-editie van 2013. Ze omschrijft zichzelf als ‘een levensgenieter, een ongelofelijke muziekliefhebber’ en brengt graag tijd door met mijn vrienden, haar geweldige vent en hond Bodhi.

Leave a Comment