Haven heeft vanaf Evermore – de Onsterfelijke al een duistere kant. Ze houdt van de kleur zwart, donkere make–up en is, laten we eerlijk zijn, een beetje een buitenstaander die haar verdriet verstopt achter een grote mond. Daarnaast eet ze haar verdriet weg met cupcakes. Toch heb je wel het idee dat, als ze de kans krijgt om populair te zijn, ze die met beide handen aangrijpt en dat doet ze ook. Ze manipuleert de hele school en zorgt dat iedereen haar vereerd. Dat dit ten kosten gaat van mensen, maakt haar niks uit. Ze zal iedereen nu net zo behandelen als dat zijzelf ooit behandeld is.

Het eerste deel van De Onsterfelijke-serie begon heel goed, het was spannend en het was moeilijk weg te leggen. Maar na het lezen van Nachtster (deel vijf), verslapt het verhaal. Het lijkt er steeds meer op dat ze alleen het tegengif zoeken zodat ze eens met elkaar naar bed kunnen. Dat lukt wederom niet aan het einde van Nachtster. Wat al snel tot de vraagt leidt, maar wat hebben ze dan gedaan in dit boek? Eerlijk gezegd: niet veel.
(Elianne de Geus)

Nachtster
Alyson Noel
ISBN: 9789021806860
Prijs: € 14,95

Hierbij heb ik geprobeerd om een vies straatbeeld te creëren. Op de achtergrond zien je de grote industriële gebouwen, maar door middel van het groene stukje op de voorgrond krijg je toch een aangenaam beeld. Ook zie je op de achtergrond de reusachtige bomen terugkomen, dit is karakteristiek voor mijn illustraties.

Sander van Zijl (1975) is sinds 1995 actief als amateur kunstschilder en illustrator. Zijn eerste illustraties schetste hij met potlood die hij inkleurde met plakkaatverf. Daarnaast maakte hij zijn eigen canvasdoeken met een groot stuk linnen van de markt en een grote pot gesso bij de lokale kunstwinkel. Daarna beschilderde hij ze met olieverf, met onderwerpen uiteenlopend van een realistische formule 1 auto tot een compleet abstracte voorstelling. Rond 2006 is hij begonnen met het digitaal illustreren. Sindsdien heeft hij een aantal boekomslagen gemaakt, illustreert voor Pure Fantasy, en bezoekt hij regelmatig fantasy- en kunstbeurzen om zijn werk te exposeren.

Bij de naam ‘Robin Hobb’ veert een groot deel van de fantasylezende wereld op. Zij veroverde met haar boeken over de Zes Hertogdommen in korte tijd de wereld. Onder haar meisjesnaam ‘Megan Lindholm’ publiceerde ze nog vele andere werken, korte verhalen en boekenseries. Voor de Elf Fantasy Fair 2012  vloog ze over naar Nederland.

Robin Hobb gaat naast het raam van de Duivenpoort zitten. Onder deze ruimte lopen de bezoekers, zonder weet te hebben van de vrouw die boven hen zit. De geluiden van de fair klinken gedempt. Ze is hier alleen, zonder haar man, die op dit moment een cursus botenbouwen geeft. Een groot deel van hun huwelijk was hij ook op zee te vinden. “Ik vind het niet erg,” vertelt ze. “We hebben twee afzonderlijke levens die we zij aan zij leiden.”
Dit is niet de eerste keer dat ze te gast was op de Elf Fantasy Fair. “De Elf Fantasy Fair is heel anders dan de meeste conventies in Amerika. Het doet meer denken aan een renaissance fair. Een ander verschil tussen Amerikanen en Nederlanders is, is dat de Nederlanders veel meer boeken uit bijvoorbeeld Frankrijk, Duitsland en Engeland lezen. In de Verenigde Staten is er niet veel werk uit andere landen te vinden.”

Lindholm en Hobb
Ze gebruikt tijdens het schrijven twee namen, die allebei hun eigen stijl en ‘stem’ hebben en een ander lezerspubliek. “Het is niet moeilijk om die gescheiden te houden. Wanneer een verhaal ontpopt, kies ik de stem waarin ik het wil vertellen. Tijdens het schrijven is er niet de verleiding om tussen die ‘stemmen’ heen en weer te switchen. Het is eigenlijk zoiets als het doen van twee verschillende klusjes, er is geen overlap. Het hangt volledig van het verhaal af.”
Even wordt ze onderbroken door doedelzakmuziek die van beneden komt. Ze luistert tot de laatste klanken wegsterven. “Thuis heb ik een kantoor waar ik schrijf. Ik ben dol op de oude desktopcomputer met het enorme toetsenboard dat daar staat. Op het platteland hebben we een kleine boerderij, waar ik graag heen ga met mijn laptop. De internetverbinding is daar niet goed, dus ik krijg veel meer werk gedaan. Ik ben wel blij dat er nu computers zijn. Je krijgt meer tijd om echt te schrijven. Vroeger schreef ik met een typemachine. Als je dan drie foutjes maakte, was het niet erg. Als het er meer waren, moest je de complete pagina opnieuw uittikken. En als je een scene wilde toevoegen aan een hoofdstuk, moest je alles weer compleet herschrijven en soms liet je het dan maar zo, omdat het gewoon teveel werk was. Het is nu makkelijker om iets te veranderen.”
Hoewel ze dus een fijne schrijfplek heeft, schrijft ze overal. “Als er een ding is dat ik geleerd heb, is dat ik niet moeilijk moet doen over waar ik schrijf. Ik draag altijd een schrijfboekje bij. Wanneer ik bijvoorbeeld moet wachten op de tandarts, dan pak ik mijn boekje en schrijf. Het is natuurlijk niet zo prettig als wanneer je uren achter elkaar rustig kunt schrijven, maar met vijf minuutjes hier, tien minuutjes daar, krijg je nog best veel voor elkaar.”

Journalistiek
Voordat Robin Hobb trouwde, studeerde ze een tijdlang onder andere televisiejournalistiek aan de universiteit. “Dat deed ik om te kunnen leven van schrijven,” vervolgt ze. “Na mijn huwelijk belandde ik in een dorpje waar ik daarin geen werk kon vinden. Toen bedacht ik me dat het nu echt de tijd was om verhalen te gaan schrijven. Journalistiek vond ik leuk, al was het niet mijn eerste liefde, maar een manier waarop ik kon terugvallen. Het voordeel van de studie is dat je wel leert om alle belangrijke informatie en ‘ het hart’ van het verhaal eruit te halen. Het is een goede leerschool voor fictieschrijvers. Zelf schrijf ik vooral over dingen waarover ik mij verwonder. Tegen de lezer wil ik dan zeggen: ‘kijk hier eens naar, wat denk jij ervan?’”

Boeken en verfilmingen
“Voor elke leeftijd had ik een favoriet boek. Als kind was ik dol op Jungleboek, als tiener was ik dol op Tolkien. Dat was voor mij een boek dat mijn leven veranderde. Het allereerste fantasyboek wat ik las, was een oud victoriaans verhaal, dat The Joyeus story of Astrid heette,” aldus Hobb. Ze verliest zich helemaal in het lezen. “Lezen is voor mij vakantie. Ik probeer het elke dag een beetje te doen. Ik heb kortgeleden besloten dat dinsdag mijn ‘leesdag’ is. Dan lees ik een boek zonder me schuldig te voelen over al het schrijven dat ik nog moet doen. Vroeger was het mogelijk om alle fantasyboeken die uitkwamen te lezen. Nu met al die e-publishing en alle boeken die uitkomen, is dat onmogelijk. Op dit moment is George R.R. Martin mijn favoriete schrijver. Al heb ik de tv-serie niet gezien, omdat ik teveel van het boek houd. Ik heb veel liever mijn eigen beelden in mijn hoofd dan de beelden vanuit een film. De beste verfilmingen zijn gemaakt van korte verhalen. Vaak zijn romans te lang en te gedetailleerd om te verfilmen.”

Korte verhalen en het schrijfproces
Een van haar laatste boeken was een bundel korte verhalen, al vindt ze die erg moeilijk om te schrijven. “Het vergt veel meer discipline om een verhaal te nemen dat een boek kan zijn en daarvan alle extra stukken eruit te knippen om alleen de belangrijkste dingen vertellen,” zegt ze. “In een kort verhaal moet elke zin iets vertellen over het karakter, de setting omschrijven of het plot vooruit helpen. Een goede zin doet dat alle drie. Mijn korte verhalen zijn in de eerste versie altijd veel te lang. Ik moet dan teruggaan en flink knippen om er een goed verhaal van te maken.” Echt een voorkeur voor korte verhalen of romans heeft ze niet. “Ik houd van schrijven. Al ben ik wel beter in het schrijven van romans dan korte verhalen. Het moeilijkste van korte verhalen vind ik een verhaal afmaken, het einde vinden. Dat is het belangrijkste. Maak een verhaal af en repareer het.”

Ook bij het schrijven van romans vindt Hobb het soms moeilijk om een einde te vinden. “Vooral de eerste versie vind ik moeilijk. Ik vind het veel makkelijker om te herschrijven. Daar krijg je de kans om het verhaal beter te maken en wat ‘foreshadowing’ toe te voegen. Ik herschrijf een verhaal vaak meerdere keren voordat het naar de redacteur gaat. Daarna herschrijf ik het nog twee of drie keer.” Ze heeft verder zelf geen moeite mee dat redacteuren kritiek leveren op haar werk. “In alle jaren dat ik fantasy schrijf, ben ik nog geen enkele redacteur tegengekomen die mijn boek niet beter wilde maken. Redigeren is een hele specifieke kunst dat anders is dan schrijven. Al mijn boeken zijn door de redacteur vooruitgegaan. Het zijn hele aardige mensen. Ze hebben ook veel van mijn boeken een titel gegeven. Vaak vonden ze mijn titel niet goed, omdat het niet op de kaft paste, of dat mensen het niet uit konden spreken. Zij komen vaak met een andere, betere titel.”

Fans en dolfijnen
Met fans over de hele wereld heeft Hobb vele reacties op haar werk gehad. Een daarvan was wel heel erg vreemd. “Ik weet eigenlijk niet of ik dit verhaal kan vertellen,” gniffelt ze nerveus, terwijl ze een blik werpt op redacteur Jacques Post. “Ik heb ooit eens een boek geschreven dat ging over de liefde tussen een vrouw en een faun. Een lezer stuurde mij een brief die zei dat hij enorm blij was dat er eindelijk een schrijver was die schreef over ‘seks met dieren’. Dat niet alleen, hij ging door met een gedetailleerde beschrijving over zijn romantische ontmoeting met een vrouwelijke dolfijn…”

Hoewel ze actief contact heeft met haar fans, krijgt ze genoeg gelegenheid om te schrijven. “Op dit moment ben ik net klaar met een novella dat zich afspeelt in de Zes hertogdommen. Daarnaast werk ik aan een urban fantasy verhaal en knappen mijn man en ik nu een boerderijtje op zakformaat op,” vertelt ze. “Verder zijn er nog zoveel boeken die ik wil schrijven, maar onthoud een ding: Het gaat niet om het feit hoeveel boeken je gepubliceerd hebt. Wanneer je schrijft, ben je een schrijver.”
(Cathinca van Sprundel)

Een spelletje waar de wereld achter het spel echt blijkt te zijn: alleen dat gegeven is al interessant. Superhelden.nl is eigenlijk een jeugdboek voor kinderen vanaf een jaar of twaalf, maar daar hoef je je als volwassene helemaal niet aan te storen. Waar sommige jeugdboeken echt kinderboeken zijn, is Superhelden.nl is er zo eentje die voor alle leeftijden niet alleen leuk, maar ook spannend en -laten we eerlijk zijn – ook een beetje verslavend is. Hoewel Marcel van Driel meteen een tweede verhaallijn introduceert in het tweede hoofdstuk, wordt het nooit verwarrend of onduidelijk. Al vrij snel wordt het verhaal spannend, gecombineerd met de vlotte schrijfstijl van Van Driel is het boek gewoon niet weg te leggen.
Een ander pluspunt is dat Van Driel helemaal thuis is in ‘de jeugd van nu’. Woorden en uitdrukkingen als ‘please’ en ‘what the fuck’ komen voorbij, maar ook Lady Gaga wordt genoemd. Van Driel is niet vies van het gebruik van Engels in zijn boek en dat is erg verfrissend in een publicatiecultuur waarin alles zo angstvallig mogelijk Nederlands wordt gehouden. Daarnaast zijn de verschillende referenties naar films en andere boeken een feest van herkenning. Of dat voor de jongere lezers ook zo is, valt moeilijk te zeggen. Mochten ze de boeken en films niet kennen waarnaar Superhelden.nl refereert, dan is dat ook geen ramp: ze hebben dan tenminste een boek om naar te grijpen zodra Superhelden.nl uit is: iets wat snel zal gebeuren dankzij de verslavende schrijfstijl van Van Driel. Gelukkig is Superhelden.nl 2 ook al aangekondigd.

Ook leuk: de website http://www.superhelden.nl bestaat echt met spelletjes, filmpjes en puzzels waar je zelf het boek mee kunt spelen
(Stéphanie de Geus)

Superhelden.nl
Marcel van Driel
Prijs: € 14,95
ISBN: 978-90-261-2936-0

Het concept van het verhaal zal niemand verrassen, het standaard zombie/virus verhaal dat we al zo vaak hebben gelezen of gezien. De uitdaging voor Adam Baker ligt dus in de verrassende elementen van het bekende verhaal. Helaas slaagt hij er nergens in om het verhaal echt verrassend te maken. Het is een onderhoudend boek en bij tijd en wijle spannend. Het is een leuk idee om een stuk te lezen vanuit het perspectief van een geïnfecteerd persoon. De hoeveelheid personages maakt het soms ingewikkeld om te volgen en het zorgt er ook voor dat je met niemand echt een band krijgt. Ontwikkelingen van de personages gaan vrij abrupt, zoals de ontwikkelingen in relaties en fysieke veranderingen en het einde is onbevredigend.

Al met al is Eindpunt een teleurstelling. Het verhaal pakt de lezer nooit echt, personages hebben geen aantrekkingskracht en het wordt nergens echt spannend. Misschien leuk voor op het strand in plaats van een flodderroman, maar dat is het ook wel.
(Rebecca de Man)

Adam Baker
Eindpunt
Prijs: € 18,95
ISBN: 9789022560051

De Paul Harland Prijs is dé schrijfwedstrijd voor verhalen in de genres fantasy, sciencefiction en horror sinds 1976. De deadline van de 2012 editie is op 8 juli. Net als vorig jaar maken verhalen tot 10.000 woorden kans op de hoofdprijs van 750 euro. Daarnaast is er een nieuwe invulling van de belangrijkste nevenprijs en een doorgezette samenwerking met de grote fantasy uitgeverij Meulenhoff Boekerij. Schrijver Martijn Lindeboom is organisator van deze wedstrijd. Het reglement kun je hier lezen: Reglement PHP 2012

De kansen van Nederlandse schrijvers van fantasy, sciencefiction en horror bij uitgeverijen lijken beter te worden. Niet alleen worden er meer Nederlandse auteurs dan ooit in het verleden bij grote uitgeverijen gepubliceerd, die uitgeverijen zijn tegenwoordig zelfs actief op zoek naar Nederlands talent.

Vroeger was er geen enkele beweging op de Nederlandse fantasymarkt. Je had een paar gevestigde Nederlandse namen bij de grote uitgevers, waar je als beginner tegen opkeek, je had een paar kleine uitgevers en het tijdschriftencircuit. Dat is tegenwoordig wel anders, met inmiddels zeven regulier gepubliceerde (en zeer toegankelijke) auteurs van Nederlandse bodem en twee uitgevers (Meulenhoff Boekerij en Luitingh) die een schrijfwedstrijd ondersteunen.

De W.J. Maryson Talent Award is in 2011 als onderdeel van de Paul Harland Prijs ingesteld, naar aanleiding van het veel te vroege overlijden van Wim Stolk, de man achter het pseudoniem. 2011 was een beginjaar, waar de samenwerking tussen de Paul Harland Prijs organisatie en de uitgever uitgeprobeerd werd. Zoals te verwachten kwamen er dingen naar voren die mogelijk anders zouden kunnen in het vervolg. Er is goed geëvalueerd na afloop van de eerste editie en er is een nieuwe vorm voor de talentenprijs uitgekomen.

De nieuwe opzet van de W.J. Maryson Talent Award gaat uit van ‘jong talent’. Omdat dat een nogal lastig te kwalificeren term is, is er gekozen voor een harde leeftijdsgrens: 30 jaar. Dus als iemand op 8 juli 2012 (de deadline voor inzending) 29 jaar of jonger is, dan komt hij of zij in aanmerking voor deze prijs. De uitgever van Meulenhoff Boekerij zal alle verhalen waarvan de auteurs aan de leeftijdsgrens voldoen lezen, dus dit is een uitgelezen kans om je in de kijker van een echte uitgever te spelen, zelfs als je niet wint.

Op deze manier worden de hoofdprijs (die natuurlijk voor iedereen nastreefbaar is) en de Talent Award echt los van elkaar staande prijzen, al is het natuurlijk nog steeds heel goed mogelijk dat een begaafde jonge schrijver beide prijzen wint.

Let op: de Talent Award is een extra prijs, vanaf nu gericht op jonge deelnemers. Dat zegt niets over de waardering voor auteurs boven de 30 (ik ben er zelf één) en hen wordt ook niet een prijs ontnomen. Zij maken net zo veel kans op de hoofdprijs als al die jaren hiervoor, toen er nog geen prijs voor jong talent bestond.

De Paul Harland Prijs is dus een schrijfwedstrijd voor iedereen, waarbij één van de grootste fantasyuitgevers van Nederland op zoek gaat naar jong talent. Een toe te juichen ontwikkeling, waarmee we weer een klein stapje op het pad naar een sterk Nederlands fantasy genre hebben gezet. Dus doe mee, zend in en maak ook deze editie van de PHP een succes!

Martijn Lindeboom is schrijver, performer en organisator. Hij heeft inmiddels zeven boeken op zijn naam staan en werkt aan nog drie meer. Daarnaast treedt hij regelmatig op als docent ‘Fantasy schrijven’ en ‘Schrijf geschiedenis’, verhalenverteller en als krijgsmeester Qu’Mar Ti-jin. Ook organiseert hij de schrijfwedstrijd voor fantastische verhalen, de Paul Harland Prijs.
www.lindeboomconcepten.nl; www.qu-mar.nl; www.paulharlandprijs.eu

De Unleash Award heeft de afgelopen jaren veel voor de populariteit van het genre gedaan. Een moment was de UA, zoals de wedstrijd liefkozend werd genoemd, zelfs de grootste genrewedstrijd van Nederland en België.

De UA, of eigenlijk haar voorloper, werd opgestart door auteur/uitgever Alex de Jong, die in 2003 via zijn website De Santoriaanse Kronieken een schrijfwedstrijd uitschreef. ‘Daar kwamen zulke mooie inzendingen uit voort, dat ik uiteindelijk besloot het verhalenmagazine Pure Fantasy op te starten’,  aldus De Jong. Gelijktijdig ging ook Ron Puyn met zijn suspensestory.com een soortgelijke (wedstrijd)weg bewandelen. Het was dan ook niet meer dan logisch dat Puyn en De Jong, inmiddels niet alleen maar collega-schrijvers en -uitgevers, maar ook vrienden, elkaar vonden in een nieuwe, alomvattende genrewedstrijd: de Unleash Award.

In 2010 besloot Adrian Stone, onder meer schrijver van de succesvolle Duivelstrilogie (uitgegeven door Luitingh Fantasy), de twee wedstrijdorganisatoren te ondersteunen. Hij riep de Adrian Stone Prijs in het leven; de hoofdprijs van duizend euro, die de afgelopen jaren werd gewonnen door Anaïd Haen, Patrick Brannigan en Django Mathijsen.

Voor De Jong, die met de UA ‘mooie verhalen voor Pure Fantasy’ kon selecteren, viel na het besluit om eind 2012 met Pure Fantasy te stoppen, de noodzaak nog langer een genrewedstrijd te organiseren, eigenlijk weg. Ook Ron Puyn, die zich onder het pseudoniem Jack Lance weer volop op het schrijven heeft gestort (zijn spannende en mysterieuze thrillers verschijnen nu al in tien talen, in Nederland bij Luitingh), is het een goede tijd om weer ‘meer tijd en energie voor andere zaken’ over te houden. Sponsor Adrian Stone: ‘Er zijn inmiddels zeer veel wedstrijden voor het genre ontstaan. De UA heeft zich de afgelopen jaren prima bewezen, maar de noodzaak om te blijven voortbestaan is, met anderen die het stokje overnemen, niet meer nodig. Tijd voor anderen om het vaandel van de fantasywedstrijden te dragen.’

Dit betekent ook dat het Books of Fantasy Boekengala volgende jaar niet meer plaats zal vinden.

Van de laatste UAeditie (2012) is een bundel met de beste verhalen, geselecteerd door uitgever Alex de Jong, uitgebracht. Deze bundel is te koop via www.fantastischeboeken.nl.

Met eenentwintig boeken, elf verhalenbundels, twaalf kinderboeken, vele essays en een boekenkast vol prijzen, kun je Ursula K. Le Guin met recht een ‘Grande dame’ noemen. Zelfs nu ze de tachtig gepasseerd is, is haar pen nog niet met pensioen. Haar bekendste werk is de fantasyserie over de ‘Aardzeewereld’. Bovenal was en is ze niet bang om in haar boeken vele hedendaagse thema’s op fantasievolle wijze aan te pakken.

Maar voordat deze ‘Grande dame’ zo groot werd, leefde ze in Californië. Daar zag ze op 21 oktober 1929 het levenslicht. Haar ouders waren de antropoloog Alfred Kroeber en de schrijfster Theodora Kroeber. De kleine Ursula Kroeber had volgens eigen zeggen een fijne jeugd. Door haar vaders beroep als professor had de familie het goed, zelfs tijdens de Grote Depressie. Ze had drie broers waarmee ze kon stoeien en veel boeken om zich heen. Vanaf het moment dat ze als vijfjarige leerde schrijven, wilde ze schrijfster worden. Haar tienerjaren waren eenzaam, omdat haar drie broers allemaal vochten in de tweede wereldoorlog. Op elfjarige leeftijd stuurde ze een verhaal naar een science fiction tijdschrift. De afwijzing koesterde ze. Ze besefte dat ze nog een hoop moest leren om te schrijven zoals zij dat wilde. Haar ouders stimuleerden haar om haar talenten te ontwikkelen. Op advies van haar vader besloot ze om Frans en Italiaans te studeren, omdat ze toch iets wilde leren om haar brood mee te verdienen. Vlak na de oorlog konden maar weinig schrijvers van hun werk leven. In 1953 ontmoette ze Charles Le Guin in Parijs, waar ze later mee trouwde. Hij liet haar net zoveel schrijven zoals ze wilde en dat wierp zijn vruchten af.

Met haar eerste boek Rocannon (Rocannon’s World) zette ze zich in 1964 op de kaart. Voor Duisters Linkerhand (The Left Hand of Darkness) won ze meteen twee van de grootste prijzen op fantasy en sciencefictiongebied: de Nebula en de Hugo award. Het werk was ook een van de allereerste feministische science fictionboeken. Internationale bekendheid kwam in 1968 met Machten van Aardzee, het allereerste boek in de Aardzee-trilogie. Het verhaal van de jonge tovenaar Ged die om moet leren gaan met zijn macht, veroorzaakte een ware prijzenregen.

Het bijzondere aan haar werk was dat ze vernieuwend was in het gebruik van haar thema’s. Le Guin schuwde het niet om feministische, psychologische of anarchistische thema’s te gebruiken. Haar helden en heldinnen waren niet allemaal blank en beeldschoon, maar hadden allerlei huidskleuren, littekens en andere trekjes. Slavernij en rassenconflicten ging ze ook niet uit de weg. Na haar doorbraak schreef ze verwoed door. Daarbij bleef ze niet alleen in het gebied van science fiction en fantasy. Ze schreef jeugdboeken, essays, gedichten en vele korte verhalen.

Het is niet meer dan logisch dat er adaptaties kwamen van haar werk. Studio Ghibli benaderde haar om een anime te maken over Aardzee. Ze stemde toe, maar ze was teleurgesteld toen ze het resultaat zag, omdat er veel veranderd was in het plot. Ze zei tegen de regisseur: ‘Het is niet mijn boek, maar jouw film.’ Een nog grotere teleurstelling was de adaptatie van Aardzee van Sci Fi channel, waarbij alle rollen door blanke acteurs werden gespeeld, terwijl dat in het boek niet zo is. Ze was blijer met de toneelbewerkingen van haar werk. In april ging een operaversie van ‘ Paradises lost’ in Amerika in première.

Haar volgende boek rolt op dit moment van de drukpers: Finding My Elegy, New and Selected Poems. Verder gaat deze kranige dame met haar tijd mee. Haar website is up tot date en ze schrijft fanatiek aan haar blog. Daarbij wil ze zich altijd nog verder bekwamen in de kunst van het schrijven. Kortom deze ‘Grande Dame’ is nog lang niet uitverteld.
(Cathinca van Sprundel)

Met Het Enigma van Kay Templer zet Vera Odenthal een interessante jeugdthriller neer. Het verhaal ademt de legende over de Heilige Graal, iets dat veel mensen aanspreekt. Het is geschreven vanuit de hoofdpersoon, maar wat meer diepgang in de gevoelens van Kay zou de band met de lezer versterkt hebben. Net als de andere jeugdigen die in het boek voorkomen, blijft Kay plat en oppervlakkig. Puberale uitdrukkingen en grappen worden naar gelang het boek vordert vervelend. Ook bij de volwassenen die in dit boek voorkomen zit geen diepgang. Ze vertonen gedrag dat eerder aansluit bij de hoofdpersoon dan dat het ouderlijk gezag uitstraalt. Een voorbeeld is dat een man een driftig kind op zijn kop in een vuilnisbak zet. Ten eerste is het zijn eigen kind niet eens en ten tweede doe je dat niet met een driftig kind. Uiteindelijk denk je dat Kay zijn gave als lichtmeester zal gebruiken om het kwaad te verdrijven. Dat gebeurt helaas niet spectaculair, eerder luguber, en dat is een misser.

Het verhaal leest lekker weg. De schrijfstijl is simpel en met korte zinnen. Af en toe staat er een zin of opmerking die je niet begrijpend terzijde moet schuiven en geen derde keer moet lezen. De nietszeggende dialogen tussen de jongelingen en de houding ten opzichte van elkaar zijn herkenbaar uit de pubertijd. Hier zal de jeugdige lezer zich mee kunnen identificeren. Echter, met wat meer aandacht voor gevoelens en details had het verhaal meer geboeid.

Het Enigma van Kay Templer zal zeker de jonge lezers onder ons aanspreken. Het bevat avontuur, mysterie en zoektochten brengen je buiten de grenzen van ons land. Aangezien het verhaal niet alles vertelt over Kay en zijn vrienden en de bijzondere school waar ze op zitten, blijft deze ontbrekende kennis je nieuwsgierig maken naar het volgende deel.
(Marieke Mater)

Het Enigma van Kay Templer
Vera Odenthal
Prijs: € 14,95
ISBN: 978-9-08140-120-3

Zaterdag was ik natuurlijk veel te vroeg wakker. Meteen overvielen de zenuwen me. Erg irritant dat alles duizend keer erger voelt als je nog half slaapt. Het was zeker een uur later voordat ik de spanning kon relativeren en ik weer wat rustiger werd. Het zou nog uren duren voor het tijd was om te gaan.

Om 10.30 uur had ik nog snel een interview voor Radio Hengelo en daarna konden we weg om de laatste dingen klaar te zetten.
Waar ik niet aan had gedacht, was dat het twee dagen later Koninginnedag was. Ik had mini-tompoucen laten maken met de kaft van mijn boek, maar verder dacht heel Hengelo aan oranjetompoucen. De rij voor de gebaksafdeling ging de hele winkel door.
Eindelijk, met acht dozen gebakjes onder de arm, kon ik door naar Cinema Hengelo. Er stonden daar zelfs al mensen te wachten en dan gebeurt natuurlijk alles tegelijk. Maar met hulp van familie hebben we het toch nog gered, zodat de deuren redelijk op tijd open konden.

Ik werd meteen overladen met bloemen en felicitaties. Het was zo gaaf om alle bekende, maar ook onbekende gezichten te zien. Familie, vrienden en collega’s. Mensen uit Groningen, Leeuwarden en Heerlen en alles daartussen. Iedereen had er zin in.
Tussendoor nog een interview gedaan met DeHobbit.net en daarna alvast wat boeken gesigneerd voor de mensen die helaas eerder weg moesten.

Daarna was het tijd voor het officiële gedeelte dat in de filmzaal plaats vond. We werden ontvangen door de sfeervolle tonen van de Lilith-theme, gecomponeerd door auteur en filmcomponist Jochem de Jong. Jos Weijmer deed een woordje waarin hij de EFF aanhaalde en onthulde dat er zeer binnenkort een nieuwe druk komt van de hele trilogie. Ook vertelde hij dat mijn debuutroman Hydrhaga dit jaar in het Engels – als geïllustreerde uitgave – wordt uitgegeven. Tot slot overhandigde hij me een waar oerwoud. Nog meer mooie bloemen!

Daarna kreeg ik de microfoon. Ik mocht voorlezen. Niet alleen uit Geboren in Licht, maar ook mijn speech. Ik had geen tijd om die uit het hoofd te leren en ik wilde zeker zijn dat ik alles zou zeggen wat ik wilde. Dit was mijn moment om Jos, maar ook mijn lezers te bedanken. Het ging gelukkig niet helemaal van papier, het lukte me om nog wat te improviseren.

Met het officiële gedeelte achter de rug, kon ik ook wat meer ontspannen. Het enige wat ik nog moest doen, was uitleggen wat mijn aandeel was bij de film Born of Hope. Dat kon ik wel uit mijn hoofd, dus wees ik iedereen erop dat de banieren en vlaggen allemaal door mij waren ontworpen en gemaakt, de leren jas van de hoofdpersoon door mij was bewerkt met een kaasrasp en schuurpapier en dat de gasten vooral moesten letten op het bloemenmandje aan de muur tijdens de geboorte van Aragorn (jaja, daar was ik bij). De film werd goed ontvangen en iedereen heeft de aftiteling uitgezeten om mijn naam drie keer tussen de andere betrokkenen te zien staan.

Daarna was het al weer tijd voor het laatste gedeelte van het programma; het signeren. Het was een middag die veel te snel voorbij ging. Helaas heb ik niet met iedereen echt kunnen kletsen, maar weet dat ik het erg waardeerde dat jullie erbij waren. En voor degenen die niet konden komen, jullie hebben echt wat gemist!

Geboren in Licht is Kim ten Tusschers vierde boek en het afsluitende deel van de Lilith-trilogie.