De eerste keer dat ik filiaal van de firma Waterstones binnenstapte was ik 17 en ik had het gevoel dat er een wereld voor me open ging. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Al mijn favoriete auteurs die nog niet vertaald waren!

Nu ik ook dat werkelijk in de UK woon is die ‘snoepwinkel’ erg gevaarlijk voor mijn bankrekening. Waterstones, en dan zeker de drie verdiepingen tellende vestiging in Manchester, heeft nog steeds hetzelfde effect op me als jaren geleden. Helaas, om mijn leestoevoer financieel een beetje dragelijk te maken, wijk ik regelmatig uit naar Amazon, de Kindle en ‘charity shops’ (ideaal om eens ‘wat anders’ te proberen).

Toch zijn er van die dagen dat mijn bankrekening even pech heeft. Want wat is er fijner dan uren rondslenteren in een boekwinkel, een paar boeken verzamelen en in een fijne stoel te gaan zitten lezen. Daar kan geen boek in een kartonnen doos in je brievenbus tegenop.

IMG_0942Dat zijn de ogenblikken waarop je bijzondere boeken vind. Het moment dat je je uit de stoel ophijst met een stapel (dikke) boeken onder je arm, op weg naar de kassa. Terwijl je door de boekwinkel slentert en besloten hebt dat je genoeg hebt, valt je oog op dat ene boek. Die titel die je aanspreekt, de cover die je raakt. Voor mij was dat The Language of Dying van Sarah Pinborough. Ik moest hem oppakken en even de eerste pagina lezen. Dat werd het eerste hoofdstuk, en volgens lag het op de stapel en ging mee op weg naar de kassa.

Om heel eerlijk te zijn was ik de laatste tijd een beetje leesmoe. Ja, epische fantasyboeken, we wéten dat de wereld in gevaar is wegens de overmachtige slechterik en dat alleen de allergrootst en onverwachte goedzak de wereld kan redden. Misschien heb ik ondertussen te veel boeken gelezen en ik ben te kritisch geworden.

Dit boek heb ik in een adem uitgelezen. Het heeft iets grijpends, iets beklemmends en iedereen die dicht betrokken is geweest bij het sterven van iemand zal een hoop emoties herkennen – en ook mensen die dit niet hebben. Het verhaal balanceert op het randje van het magisch realisme: het ligt vlak aan het oppervlak, maar net buiten bereik. Het getuigt van een grootmeesterschap dat op de cover ook door niemand minder dan Neil Gaiman wordt erkent. Sarah Pinborough is een van die auteurs die het verdient om vertaald te worden en die een dikke vijf sterren zou krijgen in een recensie.
(Stéphanie de Geus)

stepheditorStéphanie de Geus zette Fantasyboeken.org op in 2010 om de fantasyboeken en auteurs in Nederland meer onder de aandacht te brengen. Dit jaar viert de site zijn vierjarig bestaan. Stéphanie woont en werkt in de UK vlak naast Manchester als editor.

2 Comments

  1. Hessel on June 30, 2014 at 20:16

    Eindelijk! Een andere Nederlandse Pinborough-liefhebber! 😀
    The Language of Dying moet ik nog lezen, maar dat komt goed. Ik ben fan sinds ik Into the Silence heb gelezen, een tie-in van de BBC sf-thrillerserie Torchwood. Ik werd, zoals jij al noemde, gegrepen door haar schrijfstijl en het gemak waarmee zijn meerdere genres wist samen te voegen tot een goedlopend verhaal met aansprekende personages.

    Van haar heb ik ook nog Long Time Dead, The Reckoning, Breeding Ground, The Dog-Faced Gods-trilogie, de sprookjestrilogie en het tweeluik Mayhem-Murder gelezen. Mijn persoonlijke favoriet is Mayhem, een historisch horrormisdaadverhaal over de jacht op een moordenaar die in dezelfde tijd als Jack the Ripper bezig was.

    • Fantasyboeken,org on June 30, 2014 at 20:36

      Oh jee! Nu wil ik ze gelijk allemaal ook gaan lezen. Ik denk dat ik maar moet beginnen met Mayhem. Gelukkig ben ik niet de enige die door haar stijl gegrepen is.

Leave a Comment