Latest news for cialis on line pricing in canada

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 232 user reviews.

Door Thomas Olde Heuvelt De WorldCon is de grootste fantasy- en science fiction conventie ter wereld. Vijf dagen lang, vijfduizend mensen in een enorm hotel en conventiecentrum: schrijvers, kunstenaars, professionals uit de uitgeefwereld en lezers, allemaal bij elkaar. Een soort Elf Fantasy Fair, maar dan wél alleen over boeken. De 71e editie wordt in San Antonio, Texas gehouden. Vorig jaar in Chicago was het mijn eerste keer; ditmaal heeft het een extra speciaal tintje voor me: ik ben ondertussen gepubliceerd in Amerika (resultaat van vorig jaar), en mijn verhaal ‘The Boy Who Cast No Shadow’ is genomineerd voor de Hugo Awards, wereldwijd de meest prestigieuze prijs in ons vakgebied. Hoogtepunt van de WorldCon is de ceremonie tijdens het Hugo gala. Oké, even een disclaimer: die Hugo heb ik niet gewonnen. Dat vertel ik je alvast, zodat je dit verslag met dezelfde onbevangen vrijheid kunt lezen als waarmee ik op de WorldCon rondliep: geen spanning, geen zwetende oksels. Ik heb niet gewonnen, ik wist van tevoren dat ik niet zou winnen, en straks leg ik uit waarom ik niet heb gewonnen, en vooral, wat ik allemaal wél heb gewonnen. Aiai, toch nog spannend. . . Vijf dagen lang zijn er elk uur van de dag ongeveer vijftien gelijklopende programma-items: paneldiscussies, interviews, readings en filmvertoningen. Er is een enorme exhibition hall met art gallery, boekhandelaren, signeersessies en nog veel meer. Vooral de panels zijn erg informatief en entertainend voor zowel lezers als aspirant schrijvers. ’s Avonds zijn er, nog belangrijker cialis on line pricing in canada, de floor parties: open of besloten feestjes ergens op een hoge verdieping in het hotel, waar je kunt netwerken en socializen met de beste mensen in het vak. Hierin verschillen Amerikaanse conventies van Britse conventies: de Britten doen dat allemaal in de bar. Zal wel iets te maken hebben met het feit dat Amerikanen bier uit blikjes drinken. Book launch panel Hugo Rocket Donderdagochtend verken ik de boel en schrijf ik me in bij de registratie. Iedere bezoeker krijgt een naamkaartje die je op moet spelden; extreem handig voor tijdens het netwerken. Bij mij hangen er als programmadeelnemer en als Hugo-genomineerde twee speciale ribbons onder. Bovendien krijg ik een zilveren Hugo Rocket, een opspeldbare miniatuur Hugo, die ik mag houden. Vooral die laatste baart opzien. Waar ik vorig jaar nog wat verloren rondliep in Chicago, spreken nu ineens allemaal onbekende mensen me aan: ‘I loved your story!’ En niet de minste: zelfs Guest of Honor en topredacteur Ellen Datlow spreekt haar waardering uit en zegt dat ze ontzettend benieuwd is naar HEX. Het eerste panel waarin ik zit heet Scams Aimed at Writers. Een lekkere inkomer: groot publiek, interessante verhalen. Ik merk dat ik me lekker voel bij waar ik goed in ben: de jonge, Europese schrijver uithangen, en veel humor in mijn verhalen gooien. Ik krijg de lachers op mijn hand, en dan weet je algauw dat je het goed doet. Zelf bezoek ik ook panels: ik vind het heerlijk en inspirerend om de grootste schrijvers, uitgevers en filmmakers in ons vak te horen praten. ‘s Avonds loop ik Brits literair agent John Berleyne tegen het lijf (in de bar natuurlijk, want hij is een Brit) en drinken we wat samen. John is supercool, heeft commentaar op alles en iedereen en gebruikt het woord ‘fuck’ heel veel. We kennen elkaar nu een paar jaar en hij vertelt dat hij trots is op wat ik heb bereikt. Solo Vrijdagavond verloopt een tikje chaotisch. Ik zit in twee op elkaar aansluitende panels. Na het adviserende ‘My Dragon Torched The Prince and Other Plot Problems’ met onder andere Stina Leicht, heb ik vijf minuten om naar een zaal aan de geheel andere kant van het conventiecentrum te rennen. Ik heb erg zin in het panel dat nu komt: ‘How to Launch a Succesful Book Campaign, ’ want daar kan ik goed over meepraten. Alleen blijkt als ik kom binnengehold dat er een last-minute room change is geweest, waarvan ik niet op de hoogte ben gebracht. O, en het publiek trouwens ook niet. Dus zit ik ineens alleen voor een stuk of tachtig hongerig kijkende, Amerikaanse aspiring writers. Ik haal even adem, denk: pak je moment, en vertel over de HEX-campagne. Een kwartier later komen alsnog de andere panelleden aanzetten. We geven met z’n allen een hartstikke informatieve avond weg, maar het streelt me als aan het eind het meeste publiek naar mij toe komt en ze hun waardering uitspreken over de HEX-trailer. Mission accomplished! Panel Plot Problems Later die avond is de Tor Party op het dak van de wolkenkrabber. Ik geloof dat ik de beste netwerkavond van mijn leven heb. Vorige conventies hebben me geleerd hoe het moet: nu heb ik het vertrouwen en de know-how om zelf stappen te ondernemen. Memorabel zijn ontmoetingen met bestsellerauteur John Scalzi en een weerzien met Robin Hobb, en een cialis on line pricing in canada superleuk gesprek met Gordon van Gelder, de hoofdredacteur van The Magazine of Fantasy and Sciene Fiction. Daarna nog een heerlijke avond gehad met knotsgekke schrijfster Gini Koch. Ann’s etentje Het enige gedeelte van de conventie waar ik zenuwachtig voor ben, is mijn reading. Voorlezen uit eigen werk is al tricky, en werkt vanwege de aandachtspanne alleen als je een echt kort verhaal heb. Ik kies het kortste wat ik heb in het Engels: The Ink Readers of Doi Saket. Boven verwachting heb ik publiek! Een klein publiek, maar toch publiek. Vet gevoel, dat Amerikanen die ik helemaal niet ken naar mijn verhaal komen luisteren. En ik ben dolblij als ook Ann Vandermeer in de zaal zit, de editor bij Tor. com (voorheen bij Weird Tales) die ‘The Ink Readers” heeft gekocht. Ann is erg goed voor me geweest, omdat ze me altijd advies geeft, en ze me heeft gekoppeld aan haar literair agent Sally Harding in Toronto. ‘s Avonds ben ik uitgenodigd met zeven andere jonge schrijvers door Ann en haar man Jeff Vandermeer, voor een exclusief dinertje. Jeff (die er zelf niet bij kon zijn vanwege deadlines) is bestsellerauteur, en zijn boeken verschijnen komend jaar ook in Nederland bij De Bezige Bij.   Superleuke avond, superleuk gezelschap, en een fantastische boodschap van Ann: ‘Jeff and I wanted this opportunity to thank you, because either one of you made us look good over the past year. ’ Nou, dat is wederzijds, Ann! Etentje Ann Charlaine Harris Zondagochtend bezoek ik het erg leerzame en als ik Sally mag geloven voor mij ook relevante panel ‘When Hollywood Comes Knocking’. Daarin zitten de verfilmde Charlaine Harris (van de ultracoole HBO-serie True Blood, waar ik groot fan van ben) en Steven Gould (voorzitter van de Science Fiction Writers Association (SFWA), wiens roman Jumper is verfilmd en die de novelisations van Avatar doet met James Cameron). Charlaine is naast multimiljonair een gezellig mollige huisvrouw uit Arkansaaaw met exact hetzelfde accent als Sookie Stackhouse, die elke keer weer hilarisch uit de hoek komt. Tot mijn verrassing zit ze ’s middags ook in het publiek bij mijn panel ‘Urban Fantasy: Faeries Behind Every Corner, ’ met onder andere Melinda M. Snodgrass en Hugo-concurrent Seanan McGuire. Urban Fantasy is populairder dan ooit, en dat blijkt: de zaal zit bomvol. Panel met Charlaine Harris in publiek Thomas Olde Heuvelt en Charlaine Harris Hugo Night Daarna vliegensvlug omkleden voor het Hugo gala. Ann Vandermeer (zelf niet genomineerd dit jaar) is mijn officiële gast. Stel je voor: een balzaal, smokings, dure galajurken, dure wijn en de [cialis on line pricing in canada] crème de la crème van het genre allemaal bij elkaar - topuitgevers, editors, kunstenaars en schrijvers. Zenuwachtig was ik niet, realistisch genoeg dat ik toch geen kans zou maken. Maar wel trots. Trots om hier deel van te kunnen zijn. Trots om ons kleine landje te mogen vertegenwoordigen. Het lijkt een beetje of ik droom. En hier besef ik voor het eerst dat ik deel ben geworden van deze community. Jaren van hard werken, schrijven en netwerken komen allemaal samen op deze avond. De redacteuren van grote magazines, die ik voorheen alleen bij naam kende, kennen míj ineens en vragen me om werk in te sturen (hoewel Ann steeds zegt: ‘Send it to me first!’ En daar kan ze me aan houden). Patrick en zijn vrouw Teresa Nielsen Haydon, baas en editor bij Tor, blijken heel vriendelijke en toegankelijke mensen die mij aan anderen voorstellen als ‘the most talented Dutch writer we know, ’ in plaats van de onbereikbare droomuitgever aan de andere kant van de oceaan. En ineens zegt George R. R. , die later die avond zal winnen met Game of Thrones, tegen me: ‘I really enjoyed your story. ’ Ik win de Hugo inderdaad niet: schrijfster Pat Cadigan wint in mijn categorie met The Girl-Thing Who Went Out For Sushi, en dat verdient ze. Als toastmaster Paul Cornell mijn naam verbasterd uitspreekt bij het oplezen van de genomineerden voor een enorme zaal, is er minder hard gejuich dan wanneer hij Seannan McGuire noemt. Ann tikt me aan en zegt: ‘The Hugo’s are mostly a popularity award. Few fans know you yet. But they will. Next time. George wint Hugo Losers Party Op het balkon van de 19e verdieping is na de ceremonie de Hugo Losers Party, nog steeds gala, waar zowel de winnaars als de verliezers met hun gasten heengaan. Bij mij is er geen teleurstelling, want er was geen verwachting. Ondanks dat ik de onbekende nieuwkomer was, blijken ruim honderdveertig stemmers ‘The Boy Who Cast No Shadow’ op de eerste plaats te hebben gezet, en nog eens dubbel zoveel op de tweede. Het sterkt mijn vertrouwen als blijkt dat ik vooral bij de professionals hoog heb gescoord. Vele spreken me aan: ‘I voted for you!’ Tweevoudig winnaar Jon Picacio geeft me een dikke knuffel en zegt: ‘You’ll get that Hugo one day, boy. Go on. ’ Jeff Vandermeer stuurt een berichtje dat ik eigenlijk had moeten winnen en blogt: ‘I honestly think this guy is going to burst onto the scene as a superstar in the UK/North America once his translated novels start getting published. ’  Ik krijg een superlief mailtje van Robin Hobb dat ze me die Hugo had gegund. Hoezo Loser’s Party, denk ik? Londen Het was een betoverende, inspirerende en onvergetelijke ervaring. Ik ben gegroeid op zowel op het persoonlijk vlak als in mijn carrière. Dit circus is het grootste dat ons genre wereldwijd te bieden heeft. En in de zomer van 2014 reist het door naar Londen. Wat kan ik zeggen? Grijp die unieke kans en wees erbij. Of je nou een ervaren auteur bent op zoek naar een internationale carrière, een beginnend schrijver die wil leren en leren en leren, of een lezer en liefhebber van de fantastische genres: kom naar Londen. Het belooft een van de grootste en meest afwisselende WorldCons ooit te worden, en Londen ligt maar vijftig minuten Easyjet verderop. Makkelijker gaan ze het niet maken voor je. Dompel je onder in de hoeveelheid aan informatieve en entertainende panels, trek je op aan de professionaliteit van de internationale Fantasy- en SF-gemeenschap, en laat je inspireren. Dat vooral. Laat je inspireren.


?? 2008-2016 Legit Express Chemist.