Latest news for can young men take viagra

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 263 user reviews.

Na het schrijven van haar literaire roman Streken gaat Natalie Koch met De Erfenis van Richard Grenville nu een hele andere kant op: literaire fantasy. Het lijkt me misschien een onwaarschijnlijke omslag, maar voor haar was het niet zo vreemd. Ze wilde gewoon een verhaal schrijven over een universiteit waar magie als wetenschap werd bestudeerd, en dat bleek een fantasyboek te worden. De Erfenis van Richard Grenville behoort tot de literaire fantasy. Hoe kijk jezelf tegen dit (sub)genre aan? Voor mij houdt het in dat het gaat om boeken die in fictieve werelden spelen, maar meer bieden dan alleen het avontuur; verhalen die mooi zijn van taal en meerdere lagen hebben, die stof tot nadenken bieden. En die zijn er allang. Aan de literaire kwaliteiten van Lord of the Rings van Tolkien wordt allang niet meer getwijfeld, maar het ultieme literaire fantasyboek is voor mij de Gormenghast Trilogy van Mervyn Peake. Het is het enige fantasyboek wat ik ken waarin geen magie voorkomt, maar wat zich wel in een compleet gefantaseerde wereld afspeelt. In boekhandels kom ik het op verschillende plekken tegen, soms bij de fantasy, soms bij de literatuur. In ieder boekengenre, literatuur, thrillers, young adults, kom je alle smaken tegen van licht vermaak tot boeken die je aan het denken zetten, dus waarom zou dat in fantasy niet ook kunnen? En nu jureer je dus ook voor de Paul Harland prijs, hoe bevalt dat voor iemand die in eerste instantie niet echt een fan van het fantasygenre is? Niet echt een fan is misschien te veel gezegd, ik lees best graag fantasy, vooral fantasy die met onze wereld verweven is, of ‘alternatieve geschiedenis’. En ik ben al jaren fan van Terry Pratchett. Ik sta open voor alles; als een verhaal goed geschreven is en boeit, maakt het me niet uit of er elfen, dwergen of ruimteschepen in voorkomen. Was je niet bang dat Harry Potter het pad voor de verhalen over 'tovenaarsleerlingen' te veel platgebaand heeft? Daar heb ik eigenlijk helemaal niet over nagedacht. Natuurlijk zal ieder boek over een ‘toverschool’ dat nu nog verschijnt daarmee vergeleken worden, net zoals ieder queeste-verhaal altijd wel iets van Tolkien ademt, maar ik denk dat er nog genoeg verhalen uit te denken zijn binnen zo’n setting die er een eigen draai aan kunnen geven. Rowling was ook niet de eerste die over een toverschool schreef en ik geloof dat er zelfs een boekenserie is geweest met een weerwolf als docent, dus helemaal alles zelf verzonnen heeft ze ook niet. Mijn eigen invulling zit er onder meer in dat magie een wetenschap is, met alle ideeën over wetenschap van dien (‘mijn’ magie zit sowieso anders in elkaar), en ik wilde die wereld van de magi midden in de werkelijke wereld plaatsen. De Harry Potterboeken beginnen altijd wel in de gewone wereld, maar zodra Harry naar Hogwarts gaat, stapt hij in een soort pseudo-Victoriaanse wereld waarin geen computer of mobieltje meer te bekennen is en er mensen rondlopen die niet weten wat een telefoon is. Hoe leuk ik die boeken ook vond, dat wilde er bij mij nooit in. Voor mij zit de lol er juist in die hele 21e-eeuwse wereld te integreren in die magische wereld. Magie gebruiken met laptop en mobiel, waarom niet? Of clubs en popbands die met magie werken, zoals ik nu in deel 2 aan het uitwerken ben. Bovendien levert dat een extra spanningsveld op, over wat je wel en niet kunt zeggen tegen mensen, over een deel van je wezen dat je verborgen moet houden voor de niet-magische medemens, iets waar Alexa erg mee in conflict komt. Ze accepteert die consequenties van die nieuwe wereld niet zomaar. Bij Harry Potter wordt er even met een toverstafje gezwaaid en het geheugen van de ‘muggles’ is gewist. Artemus Jones, hoofd van de universiteit in mijn boek, neemt openlijk stelling tegen zulke praktijken, die een uitwas zijn van de gedachte dat niet-magische mensen een minderwaardige soort zijn die je naar believen kunt manipuleren om je eigen fouten te verbloemen. De niet-magische mensen spelen in mijn boek ook echte rollen, ze dienen niet louter als achtergrond. Het is niet voor niets dat Alexa juist door de niet-magische Rain tot zelfinzicht komt over de omgang met het feit dat haar vader haar in de steek heeft gelaten. Daarbij zit het kwaad bij mij meer in de kleine dingen, in de mens zelf, in zijn ambities en hoe ver hij ervoor gaat om die waar te maken (daar ging m’n eerste boek, Streken, trouwens ook over), dat vind ik veel interessanter dan een Evil Overlord als Voldemort. Zeker in een universitaire wereld, waar het om presteren gaat, kunnen die ambities fijn op scherp worden gezet. Trouwens, hoeveel platgebaande paden kom je in de literatuur niet tegen? Verhalen over jongeren in de grote stad die schrijver willen worden, of schrijvers die een appeltje te schillen hebben met een religieuze opvoeding? En thrillers, met al die inspecteurs met een drankverslaving en een slecht huwelijk? Uiteindelijk gaat het om wat je met een gegeven doet. In een interview zeg je dat het niet je bedoeling was om fantasy te schrijven. Met welk idee ben je dan aan dit verhaal begonnen? Ik wilde iets doen met een universiteit waar magie als wetenschap wordt bestudeerd. Dat dat fantasy wordt, ligt dan voor de hand, maar ik ben niet begonnen met het idee: nu wil ik een fantasyboek schrijven. Het idee voor die universiteit kwam, en daaruit volgde dat het fantasy werd. Maar de uitdaging lag er voor mij vooral in, naast de lotgevallen van de personages, een wetenschappelijke omgang met die magie te verzinnen. En uiteindelijk is die magie niet zo belangrijk, de belangrijkste motor in het verhaal zijn toch de personages en wat ze bezighoudt. Waar kwam de inspiratie voor de Verborgen Universiteit vandaan? Ik wilde iets doen met een onderliggende geschiedenis, ik vind verhalen waarin een verleden opspeelt, fascinerend. Dat gebeurde in mijn eerste boek ook, en hier ligt ook een geschiedenis onder de gebeurtenissen uit het eerste deel, die in het tweede deel een rol gaat spelen. Natuurlijk ligt het voor de hand om aan Harry Potter te denken, maar voor het vormgeven van de universiteit heb ik vooral veel gehad aan The Cornish Trilogy van Robertson Davies, wat zich op een universiteit afspeelt. En natuurlijk mijn eigen studietijd, dit boek schrijven was een heerlijke trip down Memory Lane. De initialen van Untraceable University verwijzen niet geheel toevallig naar die van mijn eigen alma mater, Universiteit Utrecht. En in Alexa’s ontmoeting met de geheimzinnige man aan het einde van het boek zit een verwijzing naar een scène uit The Magus, van John Fowles. Hoeveel research heb je gedaan voor De Erfenis van Richard Grenville en is op de locatie van de school ook echt een soort gelijk gebouw te vinden? Nee, Blackberry Road, waar Alexa woont (de naam heb ik ontleend aan een nummer van The Move, Blackberry Way), en de can young men take viagra universiteit zijn fictief, maar ze zouden kunnen bestaan. Oost-Londense wijken als Hackney en Walthamstow geven een idee van wat voor buurt ik voor ogen had. Ik heb net anderhalve maand in Londen gezeten om aan deel 2 te schrijven, waar ik in precies zo’n buurt woonde als Alexa. Voor dit boek kwam het vooral op weten hoe de stad in elkaar zit en een stukje Engelse geschiedenis, ook al beschrijf ik het niet allemaal, het moet voor mij wel kloppen. En soms komen dingen ook zomaar op je pad; ik las een stuk over die opgeheven metrostations waar het volgens de geruchten schijnt te spoken en dat moest ik gewoon gebruiken. Voor de filosofiecolleges van Rafiel heb ik wel wat gelezen over wetenschapsfilosofie en voor deel 2 ben ik nu aan het lezen over magie in middeleeuwse geschriften en theorieën over de muziek der sferen, die daarin een rol gaan spelen. Waarom heb je ervoor gekozen om het in Londen te laten afspelen? Londen, met zijn honderden culturen en bevolkingsgroepen en al zijn ondergrondse gangen can young men take viagra, stations, verborgen hoeken en steegjes, is de ideale stad voor een magi-samenleving om zich in schuil te houden. Klassen en culturen wonen dwars door elkaar (zelfs in rijke wijken als Kensington vind je sociale woningbouw) en bemoeien zich niet of nauwelijks met elkaar, als ergens het ‘live and let live’ wordt beoefend, [can young men take viagra] is het daar. Ik heb geprobeerd de universiteit in Amsterdam te situeren, maar het werd niet ‘vreemd’ genoeg. De vervreemding van de nieuwe wereld waarin Alexa terechtkomt werkte ook beter in een voor haar vreemde omgeving. Bovendien heeft Engeland veel meer traditie op het gebied van magie en spoken. Je kunt geen boekhandel binnenlopen of je struikelt over de spookverhalen, of je zit in een pub waar aan de muur het verhaal hangt over het spook dat daar in de kelder huist. Daar zijn Nederlanders denk ik toch te nuchter voor. Kortom, een plek waar het bovennatuurlijke wordt geaccepteerd als deel van de cultuur, dat is een plek waar zo’n magi-gemeenschap thuishoort. Wat is het boek dat het meeste invloed op je heeft gehad en je aan het schrijven heeft gezet? Daar kan ik niet één bepaald boek voor aanwijzen. Ik was altijd al gek op lezen en op gegeven moment kwamen er verhalen op die ik begon op te schrijven. Ik ben wel een tijd verslingerd geweest aan de jeugdboeken van Leon Garfield en heb toen zelf een boek in die sfeer van het achttiende-eeuwse Engeland geschreven, maar dat was niet de aanzet. Welke maga-handigheid zou je willen dat je zelf ook kon gebruiken? Coniunctio animali, het verbinden van je geest met een dier. En dan het liefst een vogel, ik zou weleens willen weten hoe het voelt om te kunnen vliegen. Lijkt me fantastisch om zo op plekken te komen waar je als mens niet kunt komen. Met welk personage zou je wel eens een middag in de pub willen doorbrengen? Professor Rafiel, al zou ik hem de verleiding van zoveel drank onder handbereik niet willen aandoen. Can young men take viagra hij is niet het sympathiekste personage, maar hij heeft een dubbele bodem, sterke principes en ik denk dat hij heel wat interessants te melden heeft.  


?? 2008-2016 Legit Express Chemist.