Interview | Suresh & Jyoti Guptara: “Wilden we echt over monsters schrijven?”

Een boek schrijven op je elfde, het gepubliceerd zien op je zestiende en op je 22ste al een complete trilogie afgerond hebben. Voor de tweeling Suresh en Jyoti Guptara was het eigenlijk heel vanzelfsprekend. “Toen De Samenzwering van Calaspia uitgegeven werd, dachten we eigenlijk: hehe, dat zou eens tijd worden”, lacht Jyoti.

Jullie waren elf toen jullie begonnen aan de Calaspia trilogie, hoe ging dat? En wat kunnen de lezers verwachten van het tweede deel, De Zwaardcodex?
Suresh: “We hebben ongeveer tien versies van deel één geschreven. En de eerste versie hebben we geschreven toen we elf waren. Toen hebben we dat naar een uitgever gestuurd, maar dat werd natuurlijk afgekeurd. Als we er nu naar kijken, dan is het eigenlijk niet meer dan een grote synopsis. Eigenlijk is er ook niets wat niet herschreven is. Al moet ik eerlijk bekennen dat het plot grotendeels hetzelfde is gebleven.”
Jyoti: “Ja, het plot is grotendeels hetzelfde gebleven, maar bijvoorbeeld de twist aan het einde is wel veranderd. We hadden het af en zeiden tegen elkaar, willen we echt over monsters schrijven? In De Samenzwering van Calaspia kan je ook nog wel echt merken dat we jonger waren, het heeft nog een beetje dat speelse element erin. Bijvoorbeeld de monsters. In deel twee, De Zwaardcodex, is dat al weer heel anders. Daar gaan we veel meer in op de Waanzin en krijgt Bryn het ook een stuk moeilijker.”
Suresh: “In feite moet hij gewoon opgroeien en moet hij zijn eigen waarheid vinden. Hij komt dus ook in conflict met zichzelf en moet kiezen tussen twee kanten.”

Jullie schrijfstijl is vrij zwaar voor jullie leeftijd. Waarom hebben jullie ervoor gekozen om zo te schrijven? En was dat een bewuste keuze?
Jyoti: “In die zes jaar dat we het manuscript naar uitgeverijen stuurden kregen we ook commentaar op onze schrijfstijl. ‘Jullie zijn nog zo jong en schrijven vrij ouderwets, zouden jullie misschien niet meer naar je leeftijd willen schrijven?’ Nee, dat wilden we niet, want wij houden zelf heel erg van deze verteltrant en voor ons klopt het gewoon om zo te schrijven. Onze favoriete boeken zijn dan ook niet voor niets Waterschapsheuvel en de Lord of the Rings.”

Over De Samenzwering van Calaspia hebben jullie dus heel lang gedaan. Hoe was het om toen eindelijk aan dat tweede boek te beginnen?
Suresh: “Op de een of andere manier was het makkelijker om boek twee te schrijven. Alle personages waren er al, het plot was uitgezet en de hele basis stond als een huis. We hadden in De Samenzwering van Calaspia een hoop vragen opgeroepen die nog steeds niet beantwoord waren en daar konden we nu eindelijk een antwoord op gaan geven.”
Jyoti: “En het was ook gewoon veel leuker om boek twee te schrijven. Boek één had voor ons gewoon heel veel herhaling omdat het we zo vaak herschreven hadden, dus we konden eigenlijk niet wachten om aan boek twee te beginnen.”
Suresh: “We hebben ook een hoop twists aan deel twee toegevoegd, zodat het effect uit boek één compleet omgedraaid wordt.”

In Nederland is nu net de Zwaardcodex uit, maar in Duitsland is deel 3 van de trilogie al verschenen. Na al die jaren is er een einde aan de Calaspia trilogie gekomen. Hoe voelt dat?
Jyoti: “Aan de ene kant is het heel bevrijdend, omdat we nu na ruim tien jaar aan andere dingen kunnen werken. Bijvoorbeeld aan onze solo projecten. Maar aan de andere kant is het ook heel erg jammer, want we moesten toch afscheid nemen van de karakters. We verlieten een wereld waarin we zolang geleefd hadden.”
Suresh: “Ja en nu we aan onze soloprojecten werken, moeten we alles alleen doen. En dat is toch wel heel lastig. Je moet alles zelf doen en je mist de instant feedback van de ander.”
Jyoti: “Maar we communiceren nog steeds wel hoor!”
Suresh: “Haha ja, maar het is gewoon heel anders om alleen te schrijven dan samen. Brainstormen met z’n tweeën ging gewoon heel makkelijk. We hebben als tweeling dezelfde basis, dus het ging gewoon heel soepel.”
Jyoti: “Maar aan de andere kant moesten we soms ook compromissen maken. En ook kunnen toegeven als iets niet werkte.”

Vertel eens, hoe ging dat dan, samen een boek schrijven?
Suresh: “Eigenlijk ging dat heel soepel. Hoe verder we in het schrijven van de trilogie zaten, hoe meer we gingen verdelen. Vooral bij deel drie hebben we het boek in stukjes opgehakt en heeft ieder een eigen stuk geschreven. En dan keken we het na, en herschreven we het in dezelfde stijl.”
Jyoti: “En dan kwam Suresh in de vakantie terug van school in Londen en dan stond ik klaar met een hele stapel papieren die hij dan weer na moest kijken.”
Suresh: “Ik mopperde wel eens dat ik dan gewoon geen vakantie had en dan gewoon aan het werk gezet werd. Maar die vakanties waren wel fijn, dan konden we even goed brainstormen over het verhaal. Dat ging toch makkelijker dan over skype, mail of msn.”
Jyoti: “Sommige belangrijke scènes schreven we ook samen achter de computer, maar dat ging lang zo snel niet als dat ieder een stuk tekst nam natuurlijk.”

Jullie komen uit een hele multiculturele familie, hoe heeft dat invloed op jullie schrijven gehad?
Jyoti: “Onze moeder is Engels, onze vader is Indiaas, we zijn geboren in Engeland en op ons elfde verhuisd naar Zwitserland en dat komt denk ik onze verhalen ook wel ten goede. Die kleine cultuur verschillen hebben we ook gebruikt in Calaspia. Alleen je moet sommige dingen wel echt weten om ze te herkennen.”
Suresh: “Zo zijn er bijvoorbeeld de Plimps. In India is het heel gebruikelijk voor de jongeren om de voeten van de ouderen aan te raken als een teken van respect. Dus als Bryn een oudere Plimp tegenkomt en hij raakt zijn voeten niet aan en is de oude Plimp een beetje beledigd. Alleen Bryn wist niets van dat gebruik af en dat was best lastig voor hem. En de Plimps maken ook speciale bewegingen met hun hoofden, dat is ook typisch iets wat mensen uit India doen.”
(Stéphanie de Geus)

Share:

2 Comments

  1. Tim de KW
    May 18, 2011 / 13:32

    Leuk interview! Altijd leuk om te lezen waar auteurs hun inspiraties vandaan halen. Ik heb het eerste boek al een paar keer in mijn handen gehad, misschien dat ik het eerdaags toch eens aan ga schaffen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

3 × 1 =