Interview | Christopher Paolini “Ik ben verbaasd over de toewijding van de fans”

Een vampier, een elf, iemand met een uil op haar arm en vooral een lange rij met vrouwen. Allemaal stonden ze op zaterdag 21 april in de rij om hun boeken gesigneerd te krijgen door Christopher Paolini.

Maar wat vindt Paolini nou eigenlijk van Nederland? “Koud!”, zegt hij terwijl hij in de VIP tent achter een stomend bord met vlees en aardappels zit, mét extra boter want volgens hem is alles lekkerder met boter. Buiten begint het ondertussen te regenen. “Ik had echt niet verwacht dat het zo koud zou zijn.” Toch heeft hij het ontzettend naar zijn zin. “Ik ben erg verbaasd over de toewijding van sommige fans, over hun enthousiasme en dat er zoveel mensen in van die geweldige kostuums lopen, ondanks het weer.”
Toch is het niet de eerste keer dat Paolini een bonte verzameling aan gekostumeerde mensen ziet. “Ik ga ieder jaar naar Comic Con. Daar zijn ongeveer een half miljoen mensen verkleed. Om heel eerlijk te zijn had ik dit dus ook niet verwacht. Ik had een veel grote verschil verwacht tussen de Amerikaanse en Nederlandse fantasyscene, maar als je hier rondkijkt is er eigenlijk nauwelijks verschil.”

Erfgoed
Paolini’s Erfgoed-serie gaat over een jongen die een drakenei vindt en veel meer blijkt te zijn dan hij zelf voor mogelijk had gehouden. Een klassiek verhaal van ‘the hero’s journey’ en een ‘coming of age’ verhaal, met alle elementen die daarvoor nodig zijn. “Toen ik begon met het schrijven van Eragon, wilde ik een verhaal schrijven dat eer deed aan alle verhalen die ik had gelezen. Daarnaast was ik ook bezig met het leren schrijven, omdat de heldenreis het type verhaal is wat werkt, was dit het ideale verhaal om mee te beginnen. Het heeft namelijk elementen zoals de wijze mentor waarvan ik wist dat ze werkten. Het was een soort veiligheidsnet.”
Toch is het verhaal van ‘the hero’s journey een verhaal wat aan veel elementen moet voldoen, wil het goed uit de verf komen. “Ik heb dan ook veel research gedaan. Ook al was ik maar vijftien, ik was me er heel erg van bewust wat ik aan het doen was. Zo had ik toen ook al de boeken van Joseph Campell, zoals The hero with a thousand faces gelezen. “
Ook al maakte hij dus gebruik van bekende elementen, bang om clichés te schrijven is hij niet. “Het is een van die universele verhalen: het is gewoon het soort verhaal wat eens in de zoveel tijd verteld moet worden.”

Dat hij dus zoveel research heeft gedaan voor Eragon, is iets wat veel mensen niet weten volgens Paolini. Hij vindt het dan ook belangrijk dat zijn boeken grenzen aan het bekende, dat helpt de lezers om mee te leven met de personages. “Op het moment dat Eragon en Saphira zien dat de wereld rond is, is ook zo’n punt waarop ik veel research heb gedaan. Ok, natuurlijk weten we dat de aarde rond is, maar het ging mij erom dat het echt zo te zien is. Er was namelijk een vrouw met een paraglider en ze kwam in een storm terecht. Daardoor werd ze omhoog geslingerd en raakte ze tijdelijk bewusteloos door het gebrek aan zuurstof. Op een gegeven moment kwam ze weer bij en zag ze dus echt de ronding van de aarde. Ze weten dat ze echt zo hoog is geweest, want ze had een gps-systeem in haar glider zitten.” Dat is echt niet het enige. De boeken zitten vol kleine details die hij ergens gehoord heeft, of die zijn zus Angela hem verteld heeft. “Ze houdt ervan om me vol te stoppen met allerlei interessante details.” En die werken door op een onderbewust niveau. “Op een gegeven moment krijgt Roran een snee op zijn borst, midden in een gevecht, maar het begint niet te bloeden. Dat kan dus echt. Als je zo gespannen bent en je spieren zo strak staan, dan bloed je niet als je gesneden wordt. Ga je je daarna ontspannen, ja dan gutst het er meteen uit natuurlijk.”
Van al die kleine feitjes wordt Paolini erg enthousiast en hij kent er een hoop. Hij laat dan ook geen enkel moment verstek gaan om met een willekeurig feitje op de proppen te komen. “Kijk Saphira’s zicht lijkt een beetje op mijn eigen”, vertelt hij enthousiast. “Ik ben kleurenblind. Daardoor zie ik veel groen- en blauwtinten. Rood zie ik veel zwakker en lijkt voor mij ook minder fel. Ik heb eens gelezen dat mensen die meer groen en blauw kunnen zien veel beter zijn in het registreren van beweging. Bijvoorbeeld in een bos. En dat is voor een draak natuurlijk handig.”

Schrijven, inkt en volwassen worden
Research daar gelaten, schreef hij op zijn vijftiende dan meteen Eragon? “Nee”, lacht hij. “Toen ik begon met schrijven liep ik na een aantal bladzijden steeds vast. Daarom ben ik toen er echt voor gaan zitten en heb ik tegen mezelf gezegd ‘ok, eens kijken of ik een hele roman kan plotten.’ Dat heb ik toen gedaan en dat ging over een prinses genaamd Arya”, grinnikt hij. “Daarna heb ik dat weggelegd en daagde ik mezelf uit om een trilogie uit te plotten, niet om te schrijven, maar gewoon om te kijken of ik genoeg kon bedenken voor een hele trilogie. Pas toen dat klaar was ben ik begonnen om dat boek uit te werken, gewoon om te oefenen. Als dat zou lukken, dan zou ik daarna mijn ‘echte boek’ gaan schrijven. Op dat moment was ik voornamelijk bezig met te leren hoe ik moest schrijven. Dat oefenboek werd dus Eragon en tot op heden moet ik nog steeds mijn ‘echte’ boek schrijven. Ik zit te denken aan iets met vliegende broodroosters en andere gekke dingen.” Hij knipoogt en neemt een hap van zijn toetje. “Maar zonder gekheid, ik heb ondertussen twintig tot dertig plots voor boeken liggen. Ik kan dus nu gewoon gaan kiezen wat ik wil doen, want zoveel tijd kostte het niet om een boek uit te plotten.”

Mensen die alle vier de boeken hebben gelezen zullen merken dat Erfenis veel volwassener is dan Eragon en dat is volgens Paolini heel logisch. Niet alleen was hij zelf heel jong toen hij Eragon schreef, het was ook vanwege de jonge lezers. “Kijk, Eragon valt onder de Young Adult boeken. In principe alle boeken met een hoofdpersoon onder de 18 valt onder de Young Adult. Daar kun je over  in discussie gaan, maar dat houden de uitgevers aan. Daarom is veel van Eragon gecensureerd. Daarnaast was Eragon ook een boek om te laten zien dat ik het kon: een boek schrijven. Een andere reden is dat Eragon en ik samen opgroeide en de lezers met ons. Daarnaast draaide het in Erfenis alleen maar om gevechten, ik kon er dus niet aan onderuit om die er in te stoppen.”

Toen hij eenmaal echt begon aan Eragon, deed hij dat natuurlijk niet meteen op een snelle super computer. “Sterker nog”, zegt hij. “Toen ik begon met het uitwerken op de computer deed ik dat op een hele oude iBook, zo eentje die zelfs nog in het zwart wit was.” Maar hij heeft ook grote stukken met de hand geschreven. “Ik heb de eerste zestig pagina’s van Eragon met de hand geschreven, ook omdat ik niet wist hoe ik moest typen. Daarna heb ik de laatste zeventig pagina’s van Oudste met de handgeschreven en uit Brisingr heb zelfs met een kroontjespen, inkt en perkament papier geschreven. Erfenis heb ik wel helemaal op de computer geschreven.” Schrijven met de hand doet hij dus al lang niet meer. Ook zijn nieuwe boek zal hij helemaal digitaal schrijven. “Ik vind al die notitieboekjes leuk, maar ik gebruik ze niet meer. Ik schrijf tegenwoordig echt alleen maar op de computer.” Voorlopig moet hij nog even wachten met het schrijven van zijn ‘echte’ boek, hij is nog tot 9 juli onderweg met zijn boektour. “En daarna ga ik eerst op vakantie. Naar Hawaï ofzo.”
(Stéphanie de Geus)

This entry was posted in Auteurs, Buitenland, Interview. Bookmark the permalink.

3 Responses to Interview | Christopher Paolini “Ik ben verbaasd over de toewijding van de fans”

  1. Mike Hanssen says:

    Ja goed verhaal behalve dan dat eragon geen magisch zwaard vind xD

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>