Feuilleton | Evenbeeld – hoofdstuk 1 Hoogmoed

Charles Dickens deed het. Alexandre Dumas deed het. Zelfs Louis Couperus deed het: allen publiceerden hun proza als feuilleton.

EvenbeeldEen feuilleton was een vervolgverhaal in kranten of tijdschriften dat vaak eindigde met een cliffhanger: toen de kranten uit Londen met Dickens’ als feuilleton gepubliceerde roman The Old Curiosity Shop in New York aankwamen, wachtte een enorme menigte het schip op. Al bij het afmeren riep men: ‘Is Little Nell dead?’ Tot in de jaren ’50 van de 20e eeuw verscheen ook veel genrefictie als feuilleton in vermaarde pulptijdschriften als Amazing Stories. Grootheden als Jack Vance zijn er bekend mee geworden.

Literatuurgeschiedenis
Tot zover het lesje literatuurgeschiedenis. Tijd om het feuilleton nieuw leven in te blazen. Ja, inderdaad: ik ga mijn roman Evenbeeld als feuilleton publiceren. Niet alle 26 hoofdstukken plus epiloog (dat zou niet fair zijn tegenover diegenen die de hele roman al hebben gekocht), maar in ieder geval de eerste vijf hoofdstukken. Natuurlijk hoop ik hiermee mijn imaginaire klauwen in jullie, argeloze lezers, te kunnen slaan en jullie te verleiden Evenbeeld te kopen. In de liefde, de oorlog en de kunst is immers alles geoorloofd. Ik wens jullie veel leesplezier. En aarzel niet om mij te smeken om méér dan die eerste vijf hoofdstukken.

Hoofdstuk 1 – Hoogmoed
Anwyn groot2In dit eerste hoofdstuk introduceer ik Syl van Spinter, een harde, dappere zeeman die een eed heeft gezworen. Ook maak je kennis met zijn luitenant Gurft, een halfmens met een duister verleden, te grote tanden en geaffecteerde maniertjes. In ongemakkelijke kameraadschap bestrijden zij met de bemanning van hun schip de Sagitta de luimen van het Lot en de woede van de god Zoroaster.

Download hoofdstuk 1 hier.

Kun je niet wachten op de rest? Koop het boek dan via Bol.com of Smashwords.

Pat2Patrick Brannigan (1971) is een ‘hybride’ auteur: hij publiceert zowel via uitgeverijen als onafhankelijk. Zijn verhalenbundel ‘Het indigo van de dood’ (2013) verscheen bij Zilverspoor; zijn roman ‘Evenbeeld’ (2014) heeft hij zelf uitgebracht. Brannigan won in 2011 de Unleash Award en de NCSF-prijs. Begin 2012 werd hij de nieuwe Kampioen der Nederlandstalige Speculatieve Literatuur. Brannigans korte verhalen zijn wereldwijd tienduizenden keren gedownload.

Posted in Feuilleton | Leave a comment

Evenement | Elfia Haarzuilens 2014

Afgelopen weekend werden de kasteeltuinen van Haarzuilens wederom bevolkt door Elfen, Hobbits, steampunkers, buitenaardse wezens, spookjagers en vooral veel ridders en jonkvrouwen. Het thema van Elfia – voorheen de Elf Fantasy Fair – was ‘Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel’ en dat was te merken: aan de bezoekers én aan de organisatie. En er was een primeur: het eerste fantasy festival van het seizoen werd dit jaar niet twee maar drie dagen gehouden – met dank aan de Paasdagen.

Huisprofessor Roland ‘Roly’ Rotherham maakte zich blij over de keuze van het thema: als senechal van de Britse Orde van het Gezelschap van de Ridders van de Ronde Tafel had hij natuurlijk voldoende over het onderwerp te vertellen. Hij bracht zelfs een collega van de orde mee om geïnteresseerde bezoekers van meer informatie te voorzien.

Op het toernooiveld werd twee soorten toernooien gehouden: de ene bestond uit vier ridders te paard die elkaar te lijf gingen met echte wapens. De groep ‘Ridders te Paard’ mag met recht één van de beste re-enactmentgroepen van Europa genoemd worden: het ging er hard aan toe tijdens de ridderspelen. De andere vorm van toernooispelen was van een heel andere orde: het eerste Zwerkbaltoernooi voor Dreuzels in Nederland werd tijdens Elfia gehouden. De deelnemers hadden geluk met het weer: de bezems – helaas aan de zwaartekracht gebonden – bleven grotendeels droog.

Ook de schrijvers prezen zich gelukkig met het weer. Jos Weijmer van uitgeverij Zilverspoor / Zilverbron op zaterdag: ‘Vanmorgen was het nog koud en een beetje guur. Dat is geen goed vooruitzicht: bezoekers blijven minder lang als het weer zich er niet voor leent. Je kon de bezorgdheid merken in de kraam: de boeken vinden het niet leuk, de schrijvers evenmin. Gelukkig werd het meteen drukker zodra de zon doorbrak.’
Er werd bij Zilverspoor / Zilverbron een groot aantal boeken gepresenteerd tijdens Elfia. Nieuwe schrijvers als Kelly van der Laan, Jolien Tonnon, Hans Dubbelman en Cocky van Dijk, en hun meer ervaren collega’s Kim ten Tusscher, J. Sharpe en Anaïd Haen, vertelden voorbijgangers met enthousiasme en vol vuur over hun boeken.

Ook in de nabijgelegen Lecture Hall waren de auteurs goed vertegenwoordigd. Tussen de bezoeken van ‘Merlin’-acteur Alexander Vlahos door, gaven Anton Wolvekamp en Dennis Barten workshops voor het jongste fantasypubliek en hielden Peter Schaap, Femke Dekker en Brad Winning lezingen. Op de maandag verhaalde Abe de Verteller er over graalmythen. De rest van de tijd voegde hij zich bij collega-vertellers Kees van Wanrooij en Donderelf, bij het Royal Balcony.

Met zijn gebruikelijke combinatie van charme en spot presenteerde professor Rotherham de kostuumwedstrijd bij het Medieval Stage, dat daarna weer toeviel aan de leden van Rapalje, die er een feestje bouwden. Duo Itchy Fingers speelde er Ierse en Schotse folkmuziek en begeleidden daarbij Carieke Pol, die een Schotse dansworkshop gaf.

Voor meer muziek konden bezoekers terecht bij het centraal gelegen Elfo Stage, het domein van de paganfolk van L.E.a.f., de indrukwekkende drums van de Schotse folkband Sassenachs, de Trolska Polska uit het Noorden en de minstrelen van The Midnight uit het Zuiden. Met een beker medebier in de hand, de geur van middeleeuws getint eten in je neus, de voeten van de vloer en de zon op het gezicht kon ook deze editie van Elfia Haarzuilens weer een succes genoemd worden.
(Rianne Werring)

Posted in Evenementen | Leave a comment

Interview | Tisa Pescar: “De vampiers in mijn verhalen hebben geen lange hoektanden”

Sinds vorig jaar zit Tisa Pescar bij dezelfde uitgeverij als George R.R. Martin, Terry Goodkind, Adrian Stone en vele andere fantasyschrijvers. Met Alfa brak ze door bij het grote publiek en sindsdien kan de wereld van de fantasy niet meer om haar heen. Deze maand verschijnt Maire, de prequel op Alfa bij Luitingh Fantasy. Fantasyboeken.org kreeg de kans om haar hiervoor nog persoonlijk te spreken.
“Het duurt bij mij altijd even voor een verhaal op papier staat.”

tisa042013Varcolac, Jachtmaan, Maire
Maire is een prequel van Alfa, maar je kan ook eerst Maire lezen en dan Alfa als vervolg”, vertelt Tisa. “In Maire lees je hoe Maire in de commune van weerwolven terecht komt en hoe ze is geworden zoals ze is. Als persoon is ze in dit boek heel anders dan in Alfa.”
In de boeken van Tisa Pescar staat een groep weerwolven en weerwolfvampiers centraal. Ze proberen zo goed en zo kwaad mogelijk met elkaar samen te leven in een commune in Frankrijk. Het verhaal van Maire heeft een lange reis gemaakt, voordat het bij Luitingh terecht kwam.
“In 1999 ben ik begonnen aan de eerste versie. Toen deed ik het puur voor de lol en het leek me leuk om over weerwolven te schrijven. Ik heb er vier jaar over gedaan om het boek af te krijgen. Ik dacht: ik kan het in een la gooien, of ik stuur het naar een uitgever. Toen heb ik het naar een uitgever gestuurd, want ik vond het zonde om het manuscript te laten liggen.”
Het manuscript verscheen in 2003 bij Uitgeverij Boekenplan onder de naam Varcolac. Enkele jaren later herschreef ze het boek en kwam er een heruitgave bij de Belgische uitgeverij Kramat: Jachtmaan. Hierna volgden twee andere boeken over Maire en de commune: Wolfmaan en i.
Maire is dus een herwerkte heruitgave van Jachtmaan. Er is niks veranderd, alle overbodige bladvulling is alleen geschrapt. Samen met een redacteur van Luitingh heb ik het verhaal onder handen genomen. Het leest nu lekkerder weg dan het eerst deed, maar de sfeer is hetzelfde gebleven. Ik weet niet of de twee vervolgen op Maire bij Luitingh uitkomen. Daar hebben we het niet over gehad.”

1146543_510963068976478_185984014_n Weerwolfvampieren en communes
“Ik ben dus al jaren bezig met dezelfde personages en dan worden het wel een beetje je vrienden. Je merkt dat ze al schrijvende niet stil blijven staan en dat zij zich ontwikkelen, net zoals je zelf ontwikkelt. Af en toe lijkt het net alsof je personages bepalen wat er gebeurt, wat natuurlijk onzin is, want ik schrijf het zelf op.”
In Pescars verhalen komen niet alleen weerwolven voor, maar ook weerwolfvampiers. “Ik kwam op het idee van vampierweerwolven dankzij de Roemeense folklore. Je hebt Vârcolac, een wezen uit de Roemeense folklore. Hij staat erom bekend dat hij eclipsen veroorzaakt, doordat hij de zon probeert in te slikken. Vârcolac is een weerwolf die volgens de legenden na zijn dood in een vampier verandert. Zo kwam ik op het idee. In de folklore heb je ook vampiergeesten, de Moroii en de Strigoii. Die namen heb ik gebruikt, maar niet alle eigenschappen. De vampiers in mijn verhalen hebben in elk geval geen lange hoektanden”, lacht ze. “Daarnaast logeerde ik regelmatig bij een commune, waar de mensen op dezelfde manier samenleefden als mijn personages. Niet monogaam. Dat vormde voor mij wel een inspiratiebron.”

S3570036Fans en nieuwe projecten
“Op dit moment ben ik bezig met een nieuw project. Dat wordt een heel ander verhaal en heeft niets te maken met weerwolven of vampiers. Het is wel lastig om na jaren te schrijven in een vertrouwde wereld, ineens in een nieuwe wereld te komen. Je moet er een gevoel bij krijgen en dat duurt bij mij altijd eventjes. Ik weet de verhaallijn ongeveer en de personages die erin voorkomen, maar het moet nog echt gaan leven. Als alles goed gaat, dan komt dat ook uit bij Luitingh, al weet ik niet wanneer. Ik ben niet de snelste schrijver aller tijden. Ik ben ook veel bezig met promotie. Daarnaast ben ik sinds een jaar bezig om mijn eigen kledingbedrijf op te zetten. Maar tussendoor ben ik er altijd wel mee bezig. Het contact met de lezers vind ik erg leuk. Ik ben niet zo iemand die heel graag honderd paar ogen op zich gericht heeft, maar ik vind het contact fijn en dat mensen het leuk vinden om de boeken te lezen die ik schrijven. Ik krijg regelmatig mailtjes van fans die vragen om een vervolg van Alfa, ook al is het een afgerond verhaal. Ik ben nog wel van plan om daar een volgend verhaal over te schrijven, maar ik ga mij eerst concentreren op dat andere boek. De commune blijft wel in mijn achterhoofd zitten, maar het zal geen eindeloze serie worden van twintig boeken. Op een gegeven moment is het klaar en dan kan je beter stoppen op een mooi hoogtepunt. Ik heb geen flauw idee hoe lang ik nog met ze verder ga. Dat moet de toekomst uitwijzen.”
(Cathinca van Sprundel)

http://www.lsamsterdam.nl/wp-content/uploads/boekdb/5295bad206bf90.10602880.jpg

Posted in Auteurs, Interview, Nederland | Leave a comment

Gastblog | Django Mathijsen – Concurrentie? Die heb ik niet!

Patrick Brannigan schreef een gedreven gastblog over zijn verbijstering dat meer dan 90% van de sciencefiction, fantasy en horror in Nederlandse boekhandels uit vertalingen bestaat. Daarbij moest ik denken aan iets wat ik steeds tegen de deelnemers van Fantastels zeg.

Onlangs heeft Anaïd Haen de vijfde editie van de schrijfwedstrijd Fantastels afgesloten. Tjonge, heb ik deze wedstrijd nu werkelijk al vijf keer gejureerd? De tijd gaat hard.

Bijzonder aan Fantastels zijn onder andere de erg uitgebreide jurycommentaren die we bij alle verhalen geven. Zo hebben we met zeven juryleden samen weer een 634 (!) pagina dik juryrapport bijeen gepend (verkrijgbaar via de email van Fantastels). Sommige mensen vragen me waarom wij met Fantastels zoveel werk erin steken om andere schrijvers te helpen beter te worden in hun vak. Ik verdien toch mijn brood met schrijven. Creëer ik met Fantastels niet mijn eigen concurrentie? Ben ik geen dief van mijn eigen portemonnee?

Nou, nee. Natuurlijk niet. Ik heb geen concurrentie.

Ja, ik weet hoe dat klinkt. Maar ik meen het serieus: ik heb echt géén concurrentie. En weet je waarom niet?

Het gros van de lezers, zelfs de Nederlandse lezers en (erger nog) zelfs de Nederlandse sciencefiction- en fantasylezers, weet niet eens dat wij bestaan! Ze weten niet dat er zoiets is als Nederlandse sciencefiction- en fantasyschrijvers.
Dat “sense of wonder” moment “Bestaan er ook Nederlandse sciencefiction- en fantasyschrijvers?” zie ik zo vaak bij lezers. Zelfs bij lezers die beter zouden moeten weten.

Dat kun je hen niet verwijten, hoor. Ikzelf ontdekte de Nederlandse sciencefiction en fantasy ook pas als twintiger in de bibliotheek… nadat ik alle buitenlandse sciencefiction en fantasy had gelezen. Toen pas ontdekte ik tot mijn verbazing hoe goed en hoe apart de Nederlandse sciencefiction, fantasy en horror zijn.

Daarom zijn Nederlandse sciencefiction- en fantasyschrijvers geen concurrenten van elkaar. Wij hebben gewoon nog heel veel werk te verrichten om lezers überhaupt op ons opmerkzaam te maken. En hoe doen we dat?

Door goede verhalen de wereld in te schoppen: zo goed mogelijk en zo veel mogelijk. En dat kan geen van ons alleen. Een beetje fanatiek lezer heeft het oeuvre van de gemiddelde schrijver in een paar weken uitgelezen. Dus er zijn veel goede schrijvers nodig om dat genre van ons op de kaart te zetten. Veel meer dan we nu hebben. Want aan hoe meer lezers wij kunnen laten zien hoeveel goede verhalen er in ons genre worden geschreven, hoe beter het met ons allemaal gaat.

Daarom zijn we geen concurrenten van elkaar: hoe meer collega’s ik heb en hoe meer goede verhalen zij verkopen, hoe meer lezers ook mijn verhalen gaan ontdekken en kopen. Het succes van mijn collega’s gaat niet ten koste van mij. Integendeel: het katalyseert ook mijn succes.

Er is maar één plaats waar we concurrenten van elkaar zijn. En dat is in de schrijfwedstrijden. Maar ook daar wil ik dat mijn “concurrentie” alles weet over schrijven wat ik ook weet. Want dan is het pas leuk wanneer ik ze met mijn verhalen versla! ;-)

Ook als je al zoveel gewonnen hebt als ik: schrijfwedstrijden blijven leuk. En ze houden je scherp. Want het draait uiteindelijk allemaal om die lezers: daar komt onze broodwinning vandaan. Zij betalen je voor je verhalen wanneer je ze publiceert en zij moeten het allerbeste krijgen wat je in je hebt.

Daarom doe ik nog steeds aan betrouwbare schrijfwedstrijden in ons genre mee. Behalve dan Fantastels, want het ziet ernaar uit dat ik de volgende editie weer ga jureren. De deadline voor insturen is 31 oktober: Halloween! Wie nu begint te schrijven, heeft geen smoesje om dan niet met drie verhalen aan de start te kunnen verschijnen!

Ik verheug me erop om daarna weer het allerbeste te zien wat schrijvend Nederland voor ons in petto heeft. En om alle deelnemers een klein beetje op weg te helpen om meer lezers voor ons allemaal te vinden.

387665_107663729351147_1955184859_nDjango Mathijsen (1966) is ingenieur, jazzorganist, wetenschapsjournalist en schrijver. Hij heeft honderden artikelen geschreven voor tijdschriften zoals Kijk en Panorama. Hij heeft bij de BBC gewerkt als technisch consultant bij Robot Wars en TechnoGames. En hij heeft heel veel prijzen gewonnen voor zijn verhalen (Drie Unleash Awards, twee NCSF-prijzen, de Grote Brugse Boekhandel Fantasy Award, Trek Sagae, Woordenstroom, enzovoort). Zijn werk is gepubliceerd in alle huidige Nederlandse SF/F/H tijdschriften en bij diverse grote Noord-Amerikaanse tijdschriften (zoals Emerald Sky, Big Pulp en Kaleidotrope). Ook is hij al vertaald in het Frans, Roemeens en Hebreeuws.
Hij werkt vaak samen met Anaïd Haen. Daaruit is o.a. Codenaam Hadsadah voortgekomen, de eerste WikiLeaks thriller. Maar ook diverse kinderboeken en liedjes.

www.djangomathijsen.nl

Posted in Auteurs, Gastblog, Nederland | 4 Comments

Recensie | Anton Wolvekamp – Kinderen van Atlantis 1: Lotgenoten

Kinderen van Atlantis 1De twaalfjarige Mollie krijgt op een dag zomaar te horen dat ze een Langlevende is, één van de weinigen onder de bevolking van Atlantis! Nadat ze is flauwgevallen, wordt ze meegenomen naar het Koninklijk Paleis, waar ze kennis maakt met Koning Cheos, kroonprins Jason en prinses Catherine, de oudste Langlevende Zamara en nog veel meer wonderbaarlijke personen. Het is maar goed dat ze is ontdekt als Langlevende, want Atlantis dreigt te vergaan en de Langlevenden zijn misschien nog hard nodig om de cultuur van Atlantis te bewaren. Ze gaan opzoek naar een nieuwe plek om hun land opnieuw te stichten. Terwijl al deze zaken in gang zijn, worden Jason en Catherine ontvoerd door hun nare oom Axam, die vastbesloten is om Cheos een hak te zetten.

De Kinderen van Atlantis-serie van Anton Wolvekamp doelt duidelijk op een jong publiek: de belangrijkste personen – Mollie en Jason – zijn twaalf jaar oud en het merendeel van de gebeurtenissen wordt via hen verteld. Helaas komen ze daarbij niet helemaal goed uit de verf: de kinderen praten bij tijd en wijle op een te volwassen, bijna plechtstatige manier; zijn niet op de hoogte van zaken waarbij dat op z’n minst vreemd is te noemen en weten dingen waarvan het onwaarschijnlijk is dat ze die weten. Mollie krijgt haar nieuwe krachten op lachwekkend eenvoudige wijze onder de knie en Jason blijkt spontaan ook behept met superkrachten, maar hoe al die magie werkt, wordt nooit overtuigend uitgelegd.

Het boek wemelt van de bijpersonages die weinig toevoegen, en plotwendingen lijken uit de lucht te zijn gegrepen. Axams motivatie om zijn broer tegen te werken is flinterdun, hij komt niet veel verder dan ‘grote gemenerik’ in de rangorde van slechtheid. Toch is hij degene die het plot vooruit moet zien te brengen, hetgeen dan ook weinig lukt.

Aan het begin wemelt het boek van de rare zinsconstructies en iedere tweede zin begint met ‘maar’. Later verbetert dit ietwat. Al met al is Lotgenoten een rommelig debuut. Aangezien het een begin is van een serie, is het te hopen dat Wolvekamp beter in vorm weet te komen.
(Rianne Werring)

Untitled-2
Kinderen van Atlantis 1: Lotgenoten
Anton Wolvekamp
Pagina’s: 200
Leeftijd: 10+
ISBN: 978-94907-6722-8
Uitgeverij: Zilverspoor
Boek prijs: € 16,95
Eboek prijs: -

Posted in Auteurs, Nederland, Nederlands, Recensie | Leave a comment